گاهی اوقات فکر می کنم چه اشکالی داره اگه روی تخت دراز بکشم و به روياهای دست نيافتنی فکر کنم، گاهی فکر می کنم چه اشکالی داره  افکار خنده دار يا احمقانه يا الکی يا خرکی.
همينهاست که فرصتی بوجود ميآره برای شروع دوباره.
هر از گاهی با ايستيم، درخلوت خودمون، فارغ از دغدغه ها و اهدافِ بلند پروازانه و ژستهای اجتماعی بی خود و بی جهت فکر های بکر دست نيافتنی بکنيم و الکی به ترکهای ديوار- که حالا همه دارن- بخنديم.
مثل من که  حالا می خوام همه افکار جدی ام را بگذارم يه جاييی و بروم دراز بکشم روی تخت، به اون عنکبوت روی سقف نگاه کنم و تا دلم می خواد مثل چهارده سالگی هام رويا ببافم  و شعر بگم و بخندم.

یادداشتها (26)