گفت:بهونه تراشی کردی.
گفتم: من خسته شدم.
گفت: بايد حرفت را مرد و مردونه ميزدی.
يادم رفت بگم من مرد نيستم.
گفت: تو حق داری واسه زندگی خودت تصميم بگيری.
هيچی نگفتم.
گفت:اخلاقت عوض شده.
گفتم:به خودت نگاه کن، غير قابل تحمل شدی.
گفت: انتظار داشتم توی اين شرايط درکم ميکردی.
لج کردم و گفتم: آره من درک نکردم.
نگفتم چقدر درک کردم ، نگفتم زير بار همين درک کردن روزمره گيها و بی منطق بودنت حالا خسته ام، نگفتم نگفتم نگفتم.
گفت:پارسال من می خواستم راه زندگيم را انتخاب کنم تو نذاشتی.
...
گفت: حالا امسال حرفهای پارسال را تحويل خودم ميدی؟
نگفتم چيزی از اين دوستی ديگه نمونده و من ميخوام تتمه همين خوبی هايش را در دلم نگه دارم که اينقدر هرزه نره ،نگفتم بودن با تو يعنی گذشتن از خيلی چيزها،صبوری کردن، تحمل کردن.
گفت: سرت جای ديگه ای گرمه لابد!
گفتم : خودت ميدونی...
پوزخند زد.
گفتم: حتما نبايد يکی را جايگزين ديگری کرد.
گفت: يادت باشه منو تو چه شرايطی تنها گذاشتی.
هيچی نگفتم. هيچی.
کاش بيشتر از اينکه در بقيه به دنبال عيب و ايرادی بگرديم، در درون خودمون به جستجو بنشينيم و در يابيم که چه هستيم و که هستيم.

یادداشتها (20)