پونه جان سلام : خوشحالم که می بينم اعتقاد و ايمان توی وجودت هست . همين چيزهااست که به زندگی نور اميد می پاشد . سياه ترين سياهی های زندگی را با همين چيزها می توان تحمل کرد . نمی دانی چقدر سخت است که خودت را تنهای تنها احساس کنی . مثل آدمی که از جو زمين بيرونش برده اند و در فضای بی انتها رهايش کرده اند . بدون اين که بداند چه بر سرش خواهد آمد و بی آنکه زير پايش چيزی را احساس کند . مخصوصا برای آدمی مثل من که روزگار بچگی را در عوالمی به سرمی بردم که مثلا منتظر بودم تا امام زمان ظهور کند و حتی معمای برمودا را برای من حل کند و همان بچه ی ساده و خوشباور ديروز امروز ناگهان چشم باز می کند و می بيند که :‌نه بابا ! وجودش فقط اشتباه طبيعت بوده و تنها و بی هيچ تکيه گاه مثل بقيه رها شده توی اين جنگل بی سر و صاحب . اميدوارم ايمانت را هميشه داشته باشی . يکی از پيش نيازهای احساس خوشبختی همين است . موفق باشی شباويز
سلام بانو پونه ... مديدی بود که بيخبر بوديم از هم...
الا بذکر الله تطمان القلوب...
سلام پونه جان،به خاطر همین نوشته های کوتاه و با معنیت هست که دوست دارم...در ضمن خوشحالم از سلامتیت...همیشه شاد میخواهمت و سلامت..
چه خوشگل شده اينجا...مبارکه...ببينم از دوستمون خبر نداری؟؟؟؟ با اين شعرتم بدجوری موافقم اگرچه....
درود پونه خانم/آری خدا بالاتر از انديشه ی ماست/راستی با ما قهر کردی/ديگه پيش ما نمييای/موفق باشی
سلام اين اولين بار است به وبلاگ شما سر مي زنم و خوشحالم با اين وبلاگ آشنا شدم. چند تا از نوشته هاي قبلي شما را خواندم و خيلي خوشم آمد . زيبا و روان مي نويسيد. اگر موافق باشيد به هم لينك بدهيم. موفق باشيد.
سلام.خیلی وقته اینجا نیومدم.میدونی خانمی ولی من میگم مونده به دل گاهی خدا رو هم میشه تصور کرد ودید!!!!!راستی نوشتت در مورد زلزله خیلی زیبا بود
سلام نان عشق ...
http://www.nevisande.net/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/12