زلزله آمده است . من زنده هستم. مادر و پدرم، برادر و زن برادر و بچه اشان.
ما زنده هستيم.
زلزله آمده است،
نگاهم به لوستر سقف مانده،
شب را ميان چهار چوب در ميخوابم،
چراغ قوه و روپوش و شمع و کبريت کنار دستم ميگذارم،
زلزله آمده،
من ديشب ياد بچگی هايم افتادم،
بچگی هايی که در جنگ گذشت،
ياد راديو و چراغ قوه و رختخوابهای تلنبار شده، ياد شب بيداريهای بدون رويا و بدون لالايی.
زلزله امده است ،
من زنده ام،
ولی ،
کسی آنطرف تر،
در سبزترين نقطه ای که ميشناسم،
دستهايش به آسمان مانده بی روح.
او مرده است.
فکر من، وجود من، تاريخ من، فرهنگ من
اينطور با فرهنگ مرگ درآميخته ،
اينطور با مرگ،
با حادثه ای ،
که مرگ است،
و طبيعی ميناميمش.
 

یادداشتها (6)