شعرهای ترافیکی- 1
 
از اونجایی که مجبورم هفته ای 6 بار( سه بار رفتن سه بار برگشتن) از اتوبانهای همت و مدرس و چمران رد بشم، آن هم در ساعتهای پر ترافیک روز، هی فکر کردم چه کنم در این ساعتهای گران قدری که هدر میرود در میان آهنهای رنگین؟ از اونجایی که آبجیتون یه نمه ( اینهم از ادبیات صدا و سیمایی است دیگه- من که اصلا تلوزیون نگاه نمیکنم اه اه ) علاقه مند به مطالعه و شعر و از این جور حرفها است، تصمیم گرفتم یه دفترچه کوچولو با قلم بزارم کنار دستم و هر وقت ذوق شاعریم گل کرد،( خدایی نکرده تراوشات مغزی من هدر نره و ادبیات ایران زمین یه نابغه را از دست نده) برای دل خودم شعر بگم  و از موقعی که من به پیشه شریف وبلاگ نویسی روی آوردم دل من و دل شما نداره، هر چیزی را که برای دل خودم مینویسم برای شما هم مینویسم ، این شعرها همه تقدیم میشود به 1- به تمام اتوبانهای تهران که از آنها متنفرم 2- تمام پلیسهای عزیز 3- تمام راننده تاکسی ها :
 
 
 سرم درد میکند و چشمهایم میسوزد،
به روبه رو نگاه میکنم،
به صف طویل ماشینها،
کمی بالاتر یا پایینتر،
کسی نمیداند،
حتما تصادفی شده است،
که بار اینهمه معطلی بر دوش ماشینها افتاده،
سرم درد میکند و چشمهایم میسوزد،
اتاق خوابم را در نظر میاورم،
با یک شربت خنک،
و شلوار راحتی،
دستهایی که شسته ام،
و صورتی که خنک است.
چراغها را میشمارم.
چراغهای قرمز و سبز را ،
یک بار دوبار،
چند بار تا رفتن من مانده؟
پسرک گل فروش گلی روی ماشین میگذارد.
باد میآید،
خاکی نرم روی شیشه ها نشسته است ،
مرد راننده،
با بی حوصلگی،
دستمالی چرکین از جیب درمیآورد،
و عرقهایش را خشک میکند،
چشمهایم می سوزد،
راه باز میشود.
 
 
 يه سايت برای اينکه تاريخ مرگتون را بدونين. من در سال ۲۰۶۶ ميميرم. يعنی سن ننه خر پيره!!!
 
 

یادداشتها (6)