از مسئول باجه صدور کارت پرواز خواهش کردیم که به خاطر ناراحتی زانوی پدرم و ناراحتی قلبی اون در ردیفی به ما جا بده که پدرم بتونه راحتتر باشه، که البته مطمئنآ همچین جایی فقط در کابینهای جلویی بود، وقتی مسئول کارتهای پرواز را به دستمون داد شماره هایش دیدنی بود: 36 ب- خوب دیگه لابد نمیشدو جا نبود و از این حرفها که پسر عموم همون موقع اومد و کارتها رو گرفت و گفت :ببینم میتونم درستش کنم. که دیدیم با چهره خندون برگشت و کارتهامون از ردیف سی وشش پریده بود به ردیف سه، اگه گفتین چرا؟
چون پسر عموم برای مسئول باجه صدور کارت حدودآ پنج سال پیش یه نقشه خونه کشیده بوده و یارو پسر عموم را شناخته و چاکرم و مخلصم رسیدبه ردیف سه!
از قبل میدونستم که یکسری جانباز در هواپیما هستن، بدم نمیومد که باهاشون حرف بزنم (اگه برادرهای جانباز یک کمی اخمهاشون را باز میکردن)، یا لااقل فکر میکردم ازشون تشکر کنم بخاطر اینکه از جان خودشون مایه گذاشتن برای دفاع از وطنشون، به نظر من که خیلی اهمیت داره این موضوع، ولی خب اصلا نمیتونستم فکر کنم که برم جلوی یکشون با اون شلوار برمودام و اون شال آبی  و رژ لب برقی برقی و مثل این فیلمهای خارجی بگم: ممنون ازتون من بهتون افتخار میکنم.
اصلا جا نداشت جان شما! یا لااقل من اینطور فکر میکردم.
خلاصه از لحظه ای که سوار شدم و تا موقعی که صندلیم را پیدا کردم هی دائم در ذهنم باخودم کلنجار میرفتم که بگم یا نگم چه کنم آخر سر؟ هی هم به خودم لعن ونفرین میکردم که کاش اینقدر خجالتی نبودم و میرفتم جلو و باهاشون حرف میزدم، نمیکشتن منو که! فوقش یه جوابی میدادن دیگه! شاید هم خوشحال میشدن، نمیدونم.
صندلی من درست اون جلوی جلو بود و درست بغل دست یه مرد حدودا چهل ساله با ریش نتراشیده و یه بطری آب در دستش و یه انگشتر عقیق توی انگشتش، توی دلم گفتم ببین شانسو حالا بغل دست یکیشون نشستم، و نشستم سر جام و وقتی هم که پدرم اومد که جاشو با من عوض کنه گفتم : من راحتم.
درست از زمانی که نشستم پیش اون آقا و تا زمانی که هوا پیما روی خلیج فارس در حال پرواز بود هی باخودم کلنجار رفتم که بگم یا نگم یا حداقل ازش سئوال کنم شما جانبازین؟
تا اینکه مرد بغل دستی گفت : حداقل یه روزنامه یا یه مجله نذاشتن اینجا آدم سر گرم بشه. منهم از خدا خواسته گفتم: قبلا بود یه مجله هایی که البته بیشترش تبلیغ بود، بعد همه جراتم را جمع کردم و ازش پرسیدم: شما جانباز هستین؟
آقاهه که اصلا توی چشم من هم موقع حرف زدن نگاه نمیکرد گفت: خیر، چطور مگه؟
منو میگی، آه از نهادم بر اومد که حالا من چی کار کنم ؟ منهم توضیح دادم که بیشتر کسایی که توی کابین جلو نشستن جانبازن و من از اون انگشتر عقیق شما فکر کردم شماهم جانبازین.( واقعا که!!!)
مرد خندید و گفت:نه این انگشتر را من از کنیا خردیدم و صحبت کشیده شد به مسافرتهایی که رفته بود و اینکه یه روزه اومده بوده به کیش برای اینکه تعریفش را زیاد شنیده بود و ...
منهم بنا بر ترس تاریخی خودم یا بنا بر عادتهای بد بچگی یا بنا بر اون سنتهای مزخرف و غیر قابل قبولی که در ذهنم کرده بودند دائم در ذهنم فکر های پوچ و مسخره و احمقانه میکردم.
«من در ذهنم:نکنه منظوری داره؟ نکنه حالا یه حرکت ناجور بکنه؟ حالا من چی جوابشو بدم؟ نکنه ناراحتی جنسی داشته باشه؟ نکنه یه حرف بدی بزنه اونوقت من چه خاکی بریزم توی سرم ؟ »
دردسرتون ندم تا موقعی که اون مرد نازنین بیچاره داشت حرف میزد من اسیر توهمات وقضاوتهای ارزشی احمقانه خودم بود ، ولی باهاش صحبت میکردم و منهم از مسافرتهایم گفتم و اون از بچه هاش و خانمش . و هرجفتمون از اینکه تهران چه هوای نامطلوبی داره و دیگه کم کم جای زندگی نیست به توافق رسیدیم.
میگفت: من همیشه دوست دارم یکی باشه کنار دستم توی هواپیما که باهاش حرف بزنم تا نفهمم که زمان چطوری میگذره، گفت که دخترش مهماندار هست و خلاصه آخر سر هم دو تا لطیفه برام تعریف کرد که من کلی خندیدم.
آخر سر هم که هواپیما در فرودگاه مهرآباد به زمین نشست به من گفت که :این دوستی یکساعته ما هم به پایان رسید و گفت که امیدواره من در زندگیم موفق باشم و از این جور حرفها..
در تمام این مدت گفت وگوی یک ساعته بنده خدا اصلا توی چشمهای من نگاه هم نکرد..
از موقعی که پیاده شدم تا همین الان که دارم اینهارو براتون تایپ میکنم دائم دارم باخودم فکر میکنم که ما چرا اینطوری شدیم؟ ملاک قضاوتمون برای شناخت یک انسان چیه؟
چرا من دائم راجع به این هموطن فکرهای بد و نامربوط میکردم؟ این فکر ها از کجا سرچشمه میگیره؟ چرا من اینطور با این افکار ناراحت کننده باید درگیر میشدم؟ چرا نمیتونستم بدون هیچ گونه قضاوتی یا ترسی بنشینم و یک ساعت با یک غریبه حرف بزنم بدون هیچ چشم داشتی .ما فقط میخواستیم که چند کلمه ای باهم صحبت کرده باشیم؟همین.
خیلی ناراحتم از اینکه دایره روابطم اینطور بسته و درگیر یک سری افکار پوچ و ناراحت کننده است. از بس که در ذهنم خوانده اند که فکر کن همه انسانهای دنیا بد هستند مگر برخلافش ثابت شود. چرا ؟ چرا باید اینطور خودم را بخاطر یه گفت و گوی یکساعته اینهمه درگیر افکار ناجور و پوچ میکردم؟

این افکار از کجا سرچشمه میگیرند؟
 
 عنوان داستان اینهفته من « یک مصاحبه » است که در شماره اینهفته کاپوچینو چاپ شده من را از نظرات و نقدهایتان آگاه کنید.
ممنون

یادداشتها (15)