یه عینک با شیشه های رنگی میزارم روی چشمهام تا برگ درختها پر رنگتر بشه، دوس دارم آسمونم آبی آبی باشه.
روی صفحه مونیتورم از این عکسهای کوه و جنگل و بارون و گل های رنگارنگ میزارم تا حس کنم محیط زندگیم چقدر قشنگه.
یه نوار میخرم که صدای آواز پرنده ها توشه با صدای ملایم رودخونه و صدای دریا، میزارم توی ضبط و میشینم روبروی پنجره. سعی میکنم صدای باقالی فروش را نشنوم وهی فحشش ندم که الهی همه باقالیهاش کپک بزنه و خودش هم بره قاطی اون باقالیها.
روی صفحه موبایلم مینویسم : سلام پونه . تا یکی باشه  که صبحها، با لبخند بهم سلام بکنه.
گاهی هم صدای موسیقی مثل یه پیچک نرم و لطیف دور ذهنم میپیچه و تمام وجودم را سرشار از حسی نگفتنی میکنه،صدای دریا میاد صدای پرنده ها وصدای تازه ای که فقط توی ذهنم میتونم مرورش کنم.
کفشهامو درمیارم و روی تازگی نورسته چمنهای خیس راه میرم و تمام انرژی آسمون و زمین را به بدنم منتقل میکنم.
لبخند میزنم بدون اینکه مواظب باشم که کسی بهم نگه: نخند.
پنجره را روی سرسبزی باغی فرضی باز میکنم و اصلا نگران نیستم که همسایه فضول روبه رو برام حرف دربیاره که: دختره را !
پیش خودم فکر میکنم زیادی هم پرتوقع نیستم به خدا، دلم هوای تازه میخواد و آسمون آبی . شهر فرضی من خیلی چیزهای دیگه ام داره ، هیچ پدری فرزندش را نمیکشه،هیچ هنرمندی اسمش توی لیست ترور نمیاد،هیچ کسی بخاطر یه نوشته یا یه عکس سالها توی زندون نمیمونه.
چشمهامو میبندم و باز میکنم، صدای دریا دور میشه و صدای بوق ماشینهاست که میریزه توی اتاق ، کنار پنجره نشستم و مواظبم که جایی از بدنم پیدا نباشه تا چشم هیز مرد مغازه دار روبه رویی برام حرف در نیاره، چشمهام باز بازه، حالا دخترهای سیاه پوش دارن میرن امتحان بدن، آسمون فصل بهارم فقط یک روز بعد از بارون آبیه و حالا چند هفته ای هست که بارون نیومده.روزنامه را باز میکنم:
لیست کاندیداهای ریاست جمهوری را میخونم و لیستهای دیگه، هنرمندهایی که قراره کشته شوند،دوباره یاوه گوییها ،اخبار افتضاح این روزها،حضور رئیس جمهور محبوب(!) در کنار جوانان، انتشار اخبار محرمانه (شاید)، شهر فرضی دور میشه، احساس میکنم کم کم دارم کشته میشم، برای قتل روح من هیچ قصاصی وجود نداره، هیچ دادگاهی حرفهای منو محکمه پسند نمیدونه، هیچ کس نمیبینه که من زیر فشار این بازی سیاه دارم کم کم کشته میشم،ریه هام پر از اکسیژن مرگه، دفتر تاریخم پر از سر های بریده و جنگهای طولانی و چشمهای درآمده است، موسیقی زندگی ام همه اش داد و فغان و دوری و زاری است، رویای کودکیم همه اش صدای سوت موشکها و صدای ناله مادرهاست، نوجوانیم در زیر نگاه نکبت بار لباس سبزها تحقیر شده، من را میکشند و هیچ قصاصی برای روح مرده من در قانون نیست.
 

یادداشتها (22)