یه بعد ازظهر بهاری، شاید مسخره ترین کار نشستن توی خونه و زل زدن به صفحات کتاب باشه، به آسمون که نگاه میکنم یکدست آبیه تر و تازه است با نقطه های سفید ابرهای سرگردان، درختها همه جوان و سبز و یکدست ، و پرنده ها... از اینجاست که بنظرم نشستن توی خونه و زل زدن به صفحات کتاب مسخره میاد، یا اینکه بی حوصله باشی و حتی پرده هارو بکشی، یا ترس از آینده و حماقت کارهای گذشته بی قرارت بکنه، هرچی باشه دارم میجنگم با همه چیزی که هیچ چیز نیست جزء تکرار همین بخش کوتاه از زندگی که همه میگذرونند، یا خوب میگذرونند یا بد نمیدونم ولی انگار میگذره، چیزی که نگرانم میکنه دلبستگی و وابستگی به دوارن کوتاه بیست تا بیست و پنج سالگی است که چه شیرین گذشت. چیزی که نگرانم میکنه همین بیهودگیهای روزمره است که انگار هی بهم میگه همه دارن نگات میکنن تا یه کاری بکنی. یه کار فوق العاده، چرا چون داری پیر میشی؟ نه ! کجای دنیا بیست و هفت سالگی سن پیریه یا بیست و هشت ؟ نه نگات میکنن که چی؟ که چه کنی؟ ازم میپرسن روزها چه میکنی؟گاهی میگن چرا مینویسی؟ میپرسن چرا سر کار نمیری؟ چرا شوهر نمیکنی؟ چرا خواستگار قبول نمیکنی؟ چرا نمیری خارج از کشور؟ چرا...
قبول ندارم، طرز نگاه مردم به زندگی من اصلا به بقیه چه..میخوام دیوانه وار بنویسم، تا اخر عمرم .اصلا میخوام بشینم پای این کامپیوتر لعنتی و بنویسم، انگار میخوام هرچی توی مغزم هست را خالی کنم ولی باز پر میشه، مثل چی؟ مثل سطل آشغال که هرشب خالیش میکنی و باز پر میشه؟ یا مثل؟؟ مثل چی؟ اصلا به  کسی چه؟مگه همه دارن نون منو میدن؟ میخوام بنویسم ولم کنین. تا صبح ، تا قیامت، تا فردا .
میخوام اصلا بیرون نرم، از رنگ و بو ومد و آرایش و مانتوی تنگ و شال این مدلی و کفش اون مدلی و اون و این حالم بهم میخوره. از صف سینما بدم میاد، از تئاترهای روشنفکری هیچی نمیفهمم، از کلاسهای زبان حوصله ام سر میره، از اینکه دانشجوهارو میبینمو خودم دانشجو نیستم حسودیم میشه، اصلا من حسودم چی میگین؟ من حسودیم میشه که چرا مثل بیست ویک سالگی بیعار نیستم و دنیا به کونم نیست، حسودیم میشه به چی؟ به چیزهای تخمی تخمی که اگه بگم به خودم میخندم.
میخوام بنویسم دیوانه وار و تا صبح، شاید بفهمم چی میخوام چمه اصلا؟ چرا اینطوری شد؟ باید طور دیگه ای میشد یعنی؟ اصلا میخوام بنویسم ببینم فضولم کیه؟ میخوام بنویسم ببینم میتونم بنویسم؟ میخوام بنویسم تا روزی که دیگه نتونم بنویسم ای بابا.
معنی این حرفها چیه؟ نکنه پاک زدم یه سیم آخر ؟ نه شاید تازه سر سیم اول موندم. حوصله ام سر رفته خوب. نمیتونم بیحوصله باشم؟ باید بخندم؟ باید؟؟؟؟
دیگه هیچ چیزی معنی اولیه خودش را نداره، دیگه هیچ حرفی انگار اهمیت نداره و هیچ راهی تا به آخر نمیرسه و هیچ کسی نیست که توی این راههای به اصطلاح پرپیچ و خم به ما بگه یا علی؟
یعنی کسی باید باشه؟ نه بنظر من که بودن کسی زیاد لازم نیس. شاید هم هست . نکنه تمام این نوشته ها یکهو پاک بشه...نوشته های بهاری...دیوانگی یک شب بهاری..دیوان نوشته ؟ دیوانگی نوشتن؟ مجنون نوشت؟ کاش من میتونستم یه کاری برای خودم بکنم. بگم چی دلم میخواد؟
یه جای آروم- انگار پیر شدم- نه رنگ میخوام نه مد نه آهنگ جدید نه رژلب فلان رنگی نه خبر عروسی فلانی نه خبر حاملگی اون یکی نه جنگ عراق نه زندانی سیاسی نه تریبون فمینیستی نه روزنامه شرق نه حکم اعدام – هیچ خبری – یه جای آروم با آسمون ابی و هوای تازه، یه جایی که بتونم فیلم هم ببینم کتاب هم بخونم از پس کارهای خودم هم بربیام و بنویسم..میخوام بنویسم تا آخر عمر، دوست دارم دیگه حرف نزنم، زیاد حرف نزنم نه اینکه دیگه حرف نزنم، دوست دارم کسی هم نباشه که زیاد حرف بزنه، حوصله یه مشت حرف خاله زنکی ندارم، یکی از سیسمونی اش بگه یکی از مادر شوهرش یکی از دوست پسرش، دوست دارم موسیقی خوب گوش بدم، حرفهای خوب بشنوم، دوست دارم یه کار خوب داشته باشم و تنها زندگی کنم، یه گوشه از خاک خدا .
روزها که میگذره میگم خوب شد امروز هم گذشت ، گاهی اوقات فقط میشینم یه گوشه تا روزها بگذره، حالا هم با این روزهای بلند و بی برنامگی...
** ديوانه نويسی نوعی از نوشتن است،برای مواقعی که  فقط ميخواهی بنويسی، همين.**
خبرنامه خوشحالی به روز شد با يک خبر در مورد رفسنجانی و پسرانش.

یادداشتها (19)