پرواز شماره..اوناهاش همونی که روسریه.. سلام..عجب بارونی میاد؟...قربونت برم عزیزم... مامان ... بگیر اینو ببین...یه چایی بزارین...بیا آریو این مال تو...اندازه ات هست پیمان جان؟...وای نیگاش کن چقدر تپله..الهی فداش بشم ... نمیدونی چقدر بانمکه... نه بابا بهره اشون سه درصد...از پنج صبح میرفتن تا.... مالیات؟... دو تا ساندویچ میشد...وای پونه نمیدونی چه شمعهایی داشت ا...پیام خوب بود؟.... هفت ساعت توی فرانکفورت... این مال منه؟...ای بابا چرا اینهمه ...گرونیی واییی...ولی بچه اشون هزار ماشالله... نه این مال تو نیس...بیا سارا جان برای ترک پا...اون یکی نه نه اون زرده... نه بابا ما نمیتونیم ...یه قرص خواب بده...تلفنهارو قطع...
صدای خنده، ریخت و پاش مامان، عکسهای زکریا، نفس گرم بابا، اسباب بازیهای آریو...
چراغهایی که دوباره روشن شد و سر وصدا و همه اون چیزهایی که یه مدتی نبود ولی..
حالا پیام تنهاست، خونه اش خالیه، و زکریا دائم دنبال مامان میگرده، حالا بغض مغرور پیام پای تلفن، و دستهایی که تنها مانده است...
صبح بلند شدم رفتم در اتاق مامان را باز کردم و آهسته از لای در نگاش کردم، دیدم یکی از لباسهای زکریا را گرفته بغلش و خوابیده..
پیام زنگ زد، گفت زکریا از دیروز نه هیچی خورده نه خوابیده نه توی مهدکودک مونده، گفت توی ماشین که میشینه همش همون جایی را نگاه میکنه که مامان مینشسته.. میگفت ....
و من و مامان و بابا که هر سه بغض کردیم..و دوباره تکرار همون جمله قدیمی که « زندگی همینه دیگه» لابد و لعنت!
 

یادداشتها (11)