کارگاه
صبح بود و سال نو هنوز پشت ساعت 10 مانده بود،
صبح بود، نفس زمین زیر سرمای بی موقع بهار به هن هن افتاده بود،
جوانه درختها و شکوفه هایشان زیر تن پوش نرم برف دوباره خوابیده بودند،
سال نو هنوز پشت ساعت 10 مانده بود.
قبرهای کنار هم ،
خاکستری و بی صدا،
قبرهای خیس،
انسانهای تنها،
هفت سینها بر سر قبر،
سبزه ها،
شب بوها،
جعبه های شیرینی،
شمعهای نیمه سوخته و خاموش،
شیرینهایی که دست به دست میچرخید،
بزم عید در کنار مردگان،
جشن نوروز در قبرستان،
انسانهایی که هنوز نفس میکشیدند،
انسانهای هنوز به خیال خود زنده،
انسانهایی با چشمهایی خیس،
ردیف قبرهای به هم نزدیک و تمیز و خیس،
مادر بزرگها، عموها ، پدربزرگها...
سبزه ها و شب بوها و هفت سینها،
توپ تحویل سال نو،
و مبارک باد زندگان،
در کنار قبرها،
نه انگار که در قبرستانی،
برف زنده بود،
من زنده بودم،
آن جوان تنها بر سر قبری نشسته زنده بود،
آن پیرمرد قران خوان هم،
و آن کودک سمج و شیطان که ترقه بازی میکرد،
در میان قبرها،
و میدوید.
زنی در این میان،
دوبازو میان دو فرزند،
بالا ی سر قبری نشسته،
هنوز بی سنگ و بی اسم و بی عکس،
و مردی،
که دیگر نبود،
یعنی بود،
تا همان دیروزش،
تاخرید عید خانه،
تا قرارهای مسافرت فردا،
مردی بود ،
با ان صدای بلند و ان خنده هایش،
که تا دیروزش بود.
مردی با سبیل سیاه و قدی کوتاه،
مردی با چشمهایی قهوه ای و ریز،
مردی بود ،
که دیگر نبود.
 
برف میبارید،
فضای بین من و سطح سفید آسفالت را هاشور میزد،
برف روی زمین نشسته بود و من از فضای ماشین از پشت پنجره تیره وبخار گرفته به برف نگاه میکردم،
به برف بی موقع و به سرمای الکی،
برف میبارید، مینشست روی سطح ماشین و بعد آب میشد،
و سال جدید بعد از ساعت 10:18 شروع شده بود....