همون روزیکه بارون میامد رفتم داروخانه، گفتم: ببخشید آقا جعبه کمکهای اولیه دارید؟ گفت: بله خانوم کوچیک یا بزرگ؟. گفتم: ببینم چی توش هست؟ گفت: خانوم توش خالیه. من چند لحظه ای نگاهش کردم گفتم: بله؟ گفت: باید به سلیقه خودتون اونو بچینید. فکر کردم مگه دکور اتاقه!!! گفتم باشه حالا جعبه اش را بیار...  اخه روز قبلش یه دوستی برام یه نامه الکترونیکی زده بود که بعد از زلزله یعنی اگه نمردیم و دزدیده نشدیم و زیر آوار چند روزی معطل نشدیم و دچار خفگی با گاز نشدیم وبهمون تجاوز نشدو زیر دست و پا له نشدیم...چه کارهایی میتونیم بکنیم . خب منهم فکر کردم اولین چیز یه جعبه کمکهای اولیه است. البته به هر کسی گفتم به ریشم خندید و گفت: ایشالا که نمیاد( زلزله رامیگفتن) منهم تصمیم گرفتم که عیدی به همه دوستهام یه جعبه کمکهای اولیه بدم( البته پر) .
 
پدرم متولد مسجد سلیمان است.
 سال 76 برای دیدن خانواده پدری به اهواز رفتم. بقولی برای یافتن هویت گمشده. خانواده پدرم در « ایذه» و « دهدز» ساکن بودند و من با پسر عمویم که ساکن اهواز بود، عید سال 76 را در کنار آنها گذراندیم.از اهواز به ایذه حدود سه تا چهار ساعت راه در جاده ای کمابیش کوه و گردنه و از ایذه به دهدز حدود یک ساعت . ایذه در 200 کیلومتری شمال شرق اهواز است. به گفته مردم محلی آنجا، نخستین بار پارسها در ایذه که « انشان» یا « آنزان» نامیده میشد اقامت کردند،حکومت ایلامیان( عیلامیان) در آنجا تاسیس شده است. باورتان میشود که آنها هنوز به خورشید قسم میخورند؟ میگویند این قسم ها بازمانده آیین میترایسم است. برای رفتن به ایذه از جاده رامهرمز رد شدیم. محصولات کشاورزی آنجا باقالی و برنج و گندم و جو است بصورت دیم. کوه گچ هم دارند به اسم « پاگچی». جاده کوهستانی بود، از روستاهای «کم توله»، « دشت نا» و « رود زرد» رد شدیم و از شهرستان باغ ملک. برنج این شهرستان به « عنبر بو» معروف است .برنجی که من هر کاری که کردم در تهران به آن خوش مزگی نشد که نشد. کشاورزی به صورت دیم است؛ و مردم میگفتند که این محصولات کفاف خرج و مخارج زندگیشان را نمیدهد برای همین جوانها به شهرهای بزرگ و یا کشورهای عربی کوچ کرده اند برای کسب در آمد. به ایذه که رسیدم فکر کردم اینجا همان جاییست که ادعا میکنم دوستش دارم اینجا قسمتی از وطن من است، هوای خوش بهار و کوهای زاگرس و آن طبیعت بکر و مردم خونگرم دل هر ایران دوستی را سر شوق میاورد. مردم ایذه مردم تعصبی هستند، آنها روی نژاد و زبان و خاکشان تعصب دارند. من مهمان یکی از همین مردم خوب سرزمینم بودم که با عشق و با عشق و با عشق از ایران میگفت از فرهنگش از تاریخش از همه چیز آنقدر با عشق میگفت که تو محو آن کوهها و محو آن حرفها انگار صدای سم اسبهای ایل بختیاری را میشنیدی. حس میکردی که این خاک بوی دوهزار سالگی میدهد.
 ولی واقعیت را نمیشد کتمان کرد، این سرزمین هم مثل همه جای وطن من پوست انداخته بود و فقیر بود، روستا در پذیرش بافتهای جدید شهر نشینی مرددبود، کوچه پس کوچه ها پر بود از خانه ها ی بهم چسبیده که مملو از بچه بودند، بچه های سرزمین من. آن سالی که من آنجا بودم میگفتند جمعیت ایذه دویست هزار نفر است. میتوانید در آنجا آثار باستانی فراوانی ببینید، مثل « اشکفت سلمان» و« کول فّره» و« در خُنگ اژدر» و سنگ نوشته ها و آثار حک شده روی سنگ مربوط به دوره عیلامیها. میتوانید یک دنیا عشق را بدون هیچ منتی پذیرا باشید میتوانید در کمترین حد امکانات خوش باشید. میتوانید آنجا یک « ایرانی باشید».
من آنجا را خوب به خاطر دارم؛ شلوارهای دبیت و گیوه ملکی و کلاه خسروی، چوخا و شال و قبا. جووه و لچک و هوز ومینا..من آنجا زندگی کردم میان مردمش هرچند کوتاه. میشناسمش از کوههای بلندش از هوای دلپذیرش از مردمی که بی ادعا ایرانشان را دوست دارند، من آنجا را میشناسم از دستهای پینه بسته بی بی شیرین از نگاه مهربان عمو خیبر و عمه گلی ، از کوه قارونش از گردنه ُلقام گیرش از قله مُن گشت..از شیرهای سنگی وصدای زنگوله بزغاله ها...
نوشتم تا به یادگار و به حق نان ونمکی که آنجا خورده ام بدانند که شب و روز برایشان دعا میکنم تا انها هم به درد هموطنانم در بم  دچار نشوند، بدانند که دوستشان دارم، بدانند که اگر خودشان مراقب نباشند متاسفانه کسی نیست تا کمکشان کند. تا به امروز 36 بار ایذه و مسجد سلیمان لرزیده است، با پسر عمویم که صحبت  کردم گفت آنجا خیلی سرد است و باران میاید، گفت خانواده ها زیر تختهایی که تابستان در حیاط میگذارند رفته اند و پناه گرفتند...
 
 
 تکه هايی از يک شعر سروده کوروش کيانی قلعه سردی از کتاب « آنزان»
ای کهن ولايت باستانی ام
قهرمان سربلند داستانی ام
سينه ات پراز شعله های آتش است
سرزمين تو
مهد مردمی
مثل آرش است
مهد مردمی که خون سرخشان
روی دامن تو ريخته است
گرچه تارو پودت از
هم گسيخته است
وه! چه روزهای روشنی کنار ايل
با ترانه های ساده ای از اين قبيل
« گاگريوی ودی بلال» سروده ام
 و سالهای سال
پا برهنه همره بچه های « مال»
سنگلاخهای کوه را برای جستن
بوته ای « چويل» طی نموده ام...
آه شهر خفته ام
عقده های آتشين سينه را نگفته ام
آه مالمير، شهر با وقار من
پس چرا دختران سربلند ايل « کل » نميزنند؟
پس چرا دگر
مردمان روزگار عشق
بر دهل نميزنند؟
آه ای دلير مرمان که خفته ايد
مگر تفنگهايتان زنگ خورده است
يا غرور ايلتان سنگ خورده است
..
آه شبانان گله های نی لبک
عاشقان با نمک
پس چرا به گوشمان نميرسد
نغمه های دی بلالتان
آه ای مسافران  که اسب هايتان شيهه ميکشند
خوش به حالتان
 ای گوزنهای سر بلند جنگل تنوش
آی دختران شاد پيرهن «بنوش»
آی برزگر که دست پينه بسته ات
آبروی ايل ماست
عشق حق ماست
عشق حق ماست
( کتاب انزان - ص ۱۰۲ - ۱۳۷۴)
 

یادداشتها (21)