آن میر دروغین بین با اسپک و با زینک
شنگینک ومنگینک، سر بسته به زریّنک
چون منکر مرگ است او، گوید که « اجل کو، کو؟»
مرگ آیدش از شش سو گوید که « منم، اینک.»
گوید اجلش کای خر، کو آن همه کرّ و فّر؟
وان سبلت و آن بینی وآن کبرک و آن کینک؟
کو شاهد و کو شادی؟ مفرش به کیان دادی؟
خشت است تو را بالین، خاک است نهالینک
ترک خور و خفتن گو، رو، دین حقیقی جو
تا میر ابد باشد بی رسمک و آیینک
چون مرد خدای بینی، در رخ مفکن چینک
این هجومن است ای تن و آن میر منم، هم من
تا چند سخن گفتن از سینک و از شینک
شمس الحق تبریزی، خود آب حیاتی تو
وان آب کجا یابد جزء دیده نمگینک؟
*****************************
هر چه میخواستم بگویم این شعر داشت، دیگر چه میتوانم بگویم وقتی به اندازه یک ارزن جان هیچ کداممان ارزش ندارد، اگر فکرکنیم که حتی یک در میلیون میتوانستند این حادثه را پیش از وقوع اعلام کنند، فاجعه میشود جنایت... همان چیزی که در تاریخ ما.... چرا باید نزدیک ترین مرکز لرزه نگاری به بم 400 کیلومتر با این شهر فاصله داشته باشد؟ چرا نیروهای امدادگر خارجی باید مدتهای طولانی در فرودگاه منتظر باشند ؟ چرا توی این فاجعه حجاب زنان امدادگر باید اینقدر مهم باشد که آقایان آبروی نداشته امان را بیشتر ببرند؟
چه می گویم؟
و این برف سفید که سراسر شهرم را آذین بسته چقدر زیباست، ماشینها در خیابان مانده اند، چرا خیابانها را تیغ نمی اندازند؟ شاید آن ماشینها هم در راه بم گرفتار دزدان قافله شدند؟
اگر حوصله کردید این داستان راهم در سایت سخن بخوانید و اگر فکر میکنید که خیلی دردسر دارد بگویید ازین به بعد داستانهايم  را درهمین وبلاگ بگذارم..:
 
  http://www.sokhan.com/cstories.asp?id=31200
 

یادداشتها (7)