روی تخت هتل پارسیان در شیراز نشستیم و نقشه ایران را روبرویمان گشودیم، انگشتهای باریک ولاغر بهارک روی شهرها میگشت،گفت: امسال رفتیم کیش واصفهان و شیراز... گفتم: سال دیگر که بیایی میرویم یزد و کرمان میرویم بم...
دست پاچه مانده ام که آیا بنویسم یا که نه!! گفتم زیاد نگو فقط نوشتم : شبهای کویر سرد است. گفتم نکند یک ماه دیگر یادت برود؟، شرمنده بودم ا زچیزی که هنوز فراموشش نکرده ام ، فراموشی؟ یادم هست یک شب از همان شبهای شورو فطور جوانییمان توی حیاط خانه فلامک با لیدا حرف میزدم، خودش میداند و یادش هست که چه میگفتیم یادم هست که گفت: فراموشی؟ نه هیچ وقت هیچ چیزی فراموش نمیشود. میدانم منظورش از هیچ چیز، یاد عزیزی بود که زمانی داشت و حالا....
ننوشتم، این چند روز فکرکردم همه نوشته اند و هیچ حوصله برای کسی نمانده.
ولی امروز دیگر نتوانستم، دلشوره داشتم، دلشوره! فکر کردم روستا ها چه شد؟ هیچ کس جوابی نداد فکرکردم فقط بم نبود فقط بروات نبود، روستاها چه شد؟ اما صدایم خشک و تلخ میپیچید و به من برمیگشت...گفتم بنویس پونه، چیز دیگری نداری باید بنویسی.
 کیست که این شبها بدون کابوس زلزله سر بر بالین نگذاشته باشد؟ کیست که زیر پتوی گرم رختخوابش برود و لحظه ای نیندیشد که.... چند روزی با خدا قهر بودم، از آن مدل قهرهایی که حرف هم میزنی ، توقع هم داری، اما قهری. انگشت تهدیدم را به سویش گرفتم و تکان تکان دادم و حرف زدم ، استدلالهای منطقی و غیر منطقیم را فقط گوشهای خدا میشنید، وبعد التماسهایم و اشکهایم و آخر شد خدایا مددی برسان، مردمم، تاریخم ، فرزندانم...خدایا!
دیدم همه شدند اعضای یک پیکر، دیدم سربازهای مو طلائی و چشم آبی که حتی زبان من را نمیدانستند با دارو و غذا و آب و نیروی انسانی رسیدند، دیدم مرزها شکسته شد، دلها یکی شد. وقتی کمک میکردی دیگر فکر نمیکردی دستی که کمک تورا تحویل میگیرد کیست. دیدم من و بسیجی و آخوند و سپاهی و هنرپیشه و ورزشکارو شاعرو هنرمند و کارگر و کارمند و بیکارو مجهول شده ایم اعضای یک پیکر.
 سیراب از این عشق و گریان از آن درد؛ باز دیدم این درد است که بر هر عشقی، بر هر ایثاری، بر هر محبتی سایه میاندازد و تو را وادار میکند که باز مرز بگذاری و طبقه بندی کنی و قضاوت...نفرت.
اخبار ضد ونقیض است دوستان... نوشته اند و خوانده اید..انسانهای زیادی بدون سرپرست شدند یا معلول یا بیکار، یادتان باشد که هر شهری که در این چند سال ویران شد آیا دوباره پا گرفت؟ ویرانه ها آبادان ، سیل زدگان گلستان، خانه های بیروح رودبار،خرمشهر..قزوین.... بم.
باز وادارمان کردند که مرز بگذاریم و قضاوت کنیم و ... افسوس که هیچ!
باز این درد را با خودمان میکشیم ، باز نگاهمان از چیزهایی تر میشودکه نه مرگ است نه زلزله که زندگی است و ....هیچ.
میخواهم بنویسم چرا و چرا وچرا؟؟؟ اما نمینویسم، از تنها حرف زدن و هیچ نشدن بیزارم. تمامش میکنم بایک جمله:
شبهای کویر سرد است ونگاههای زیادی به دستان ما که میتوانیم بدون واسطه کمکشان کنیم،فرزندی بپذیریم ، یاور خانواده ای باشیم ، کاری بجوییم ، عشقی بدهیم.. دانسته اییم که در این خاک تنها خودمانیم که باید دستهارا روی زانو بگذاریم ، بلند شویم رو به آسمان و بگوییم : یا خدا.
 
 
در تهران به بیمارستانهای شریعتی، میلاد، امام خمینی و محمدرسول الله بروید و برای بچه های بم کتاب و اسباب بازی ببرید
خبرنامه خوشحالی با تيتر فرشته مرگ و سال نو ميلادی به روز شد
http://goodnews.persianblog.com/
 

یادداشتها (10)