او روبه روی سواحل نيلی رنگ دريايی نشسته دريايی که حتی روی نقشه نيست..صورت اصلاح شده با سبيلی پر پشت ومشکی دارد...سيگار برگی در دست و ليوانی ويسکی.او دارد ميخندد...
سلام نميدونم چطور بايد برايت نامه بنويسم نمی خواستم بگويم سلام اما ياد نگرفته ام طور ديگری نامه ام را شروع کنم. حالا که عکس مضحک و خنده دارت سرتاسر دنيا پخش ميشود و تو معروفتر از هميشه شده ای و تيتر خبرهای روز دنيا، احساسهايم متناقض شده ، ميدانی، سالهاست روح نفرت را از هر چيزی که غير ماست در من پرورش داده اند. ولی من حالا و اکنون مثل خود تو مستاصل روبروی چهره ات نشسته ام و تو را ميبينم. به خانه که رسيدم مادرم از دور با خوشحالی دادزد و گفت: گرفتنش.و من صدای ان مرد را شنيدم که با آن لهجه غليظ امريکايی و آن افه های هاليوودی گفت:ما گرفتيمش...ميدونم که اين صدا و اين لحظه تاريخی خواهد شد..آره صدام!جدی جدی تو خودت بودي؟ من را ياد رابينسون کروزوئه انداختی بيشتر تا صدام حسين، مرد مستبد عرب! ته اون تونل تنگ و تاريک چه ميکردي؟ نه ! تو صدام نبودی ولی انگار چرا بودی، همان کسی که خوابهای کودکيم را آشفته ميکرد و کاريکاتورهايش تمام ديوارهای منتهی به فرودگاه را پوشانده بود.ميدانی صدام وقتی روی صفحه تلويزيون آنطور مستاصل ديدمت گريه ام گرفت نه اينکه دلم به حالت سوخته باشد، نه ! کدام ايرانی استکه دلش بحال صدام بسوزد؟ يادمه قبل از شروع جنگ بعضيها از اينکه تو تسليم نشده بودی خوشحال بودند و ميگفتند: صدام يک مرد است...ميگفتند: خوب شد بالاخره يک نفر جلوی بوش ایستاد.ولی من اینطور فکر نمیکردم و البته مهم نیست که من چه فکر میکردم ...آره میگفتم دیشب وقتی تمام رسانه های خبری خبر از دستگیری تو میدادند من ویرانه های خرمشهر را به یاد آوردم...ویرانه های آبادان...کوچه پس کوچه هایش خانه هایش مغازه هایش...میدانی صدام من هیچ وقت انجا نبوده ام هیچ گاه انجا را ندیده ام..اما حس غریبی داشتم من زیرسایه تمام این دردها بزرگ شده ام و روح آن حوادث در تمامی رگهای بدنم جاریست... وقتی دیدمت فکر کردم : بیچاره چرا اینطورشده؟ اما من سقوط را میفهمم من له شدن و پایین افتادن را درتاریخم در غرورهای نداشته ام و در چهرههای آشنا دیده ام. ولی پائین افتادن تو دم گوش من خیلی لذت بخش بود صدام جان یادت که نرفته من یک ایرانیم ولی این حس مشکوک یکنوع لذت بردن از رنج توو یک جور احساس درماندگیست برای خودم...ای بیچاره نفرین چند زن فرزند مرده را پشت سر داری؟ میتوانم صورتهای آشنای دیگری را درهیبت توببینم چقدر دوست دارم که حس مردم عراق را تجربه کنم..شاید بخاطر همین احساسات میگریستم خودم را جای آنها میگذاشتم و خیلیها را جای تو.
از صحبتهایم چه میفهمی؟ من نه بیمار روانیم نه یک انسان جنگزده نه جبهه رفته نه درمانده نه فقیر نه .... من ایرانیم یک دخترایرانی واز دیدن رنج تو در شادی که این نه رنج تواست که هراسی است در چشمهای بیمارآنهایی که زیر صدای گامهای مستبدشان روزگار میگزرانم...آره صدام اگر واقعا تو باشی من خوشحالم از دستگیری تو از درمانده شدنت از کثافتی که از سر و ریختت میبارید از اینکه ... من خوشحالم در بطن وجودم
از نتیجه ای که میبینم.
او دارد میخندد...

یادداشتها (20)