شينده بودم ميگن دندونی را که درد ميکنه بايد کند انداخت دور٬ يه مدتی بود که دندونه درد ميکرد٬ولی خوب دندونم بود ديگه يه عمری با هم زندگی کرده بوديم کی دلش می اومد بکندش٬ ولی درد زياد شد و دندونه مايل نبود خوب بشه٬ منم کندشم ولی ننداختمش دور٬ گذاشتمش گوشه کشوی ميز٬ هر چند وقتی نگاهش ميکردم٬ دلم براش تنگ ميشد آخه٬ روزهای خوشمزه ای را باهم تجربه کرده بوديم٬ به چيزهای زيادی خنديده بوديم٬ و باهم عصبانی شده بوديم...تا يه روز ديدم جای همون دندون قديمی يک دندون ديگه داره در مياد٬ خوشحال شدم و روزها گذشت ٬ و ما به هم عادت کرديم و دندونه حسابی جا افتاد..اما اين يکی هم ... کندمش و گذاشتمش زير بالشتم تا فرشته ها بيان و جاش برام هديه بذارن...ولی.
بعد از يه مدت ديگه باز يه دندون ديگه و تکرار همون ماجرا... از دندون درد خسته شدم٬ اما دندونامو دوست دارم٬ چرا وقتی ميرن دوباره ميان؟ ديگه اين اخريها دندونهارو نگه نميداشتم چون همشون عين هم بودن هم سايز و هم قواره و همه هم از يک جنس.ديگه نگرشون نميدارم بلکه می برمشون توی يک جای دور و پرتشون ميکنم بيرون...اما ميدونين چيه هنوز اون اوليه جاش ته کشوی ميزمه و هنوز دلم براش تنگه...
نوشته ای که ساعت ۵ صبح بنويسيش بهتر از اين نميشه.. بيخوابی است و هزار حرف نگفته و درد..جای همون دندونه که ديگه نيست درد ميکنه و من ديگه بريدم.

 
 
 
 
 

یادداشتها (21)