.: لینک دوستان :.

هميشه دقيقا موقعی که فکر ميکنی همه چيز بر وفق مراده٬ موقعی که بادپائيزی بوی عشق قديمی و ياد دوستان را برات مياره٬ موقعی که آرامشی شيرين توی زندگيت هست و احساس ميکنی ميتونی شيرينيشو زير دندونات حس کنی و فکر ميکنی که ای خدا قربونت برم اگه ميديدمت محکم بغلت ميکردم و ماچت ميکردم توی همين احساسهای رنگارنگ و گوگولی مگولی که باز ته ته دلت بر اساس اون سنت  قديميت   يه جور ترس و نگرانی از برهم خوردن اين آرامش هست ٬ خلاصه وقتی که ديگه مطمئنی که زندگی بهتر از اين نميشه٬ يکهو يه اتفاق کوچولو موچولوی ۵ دقيقه ای  ميافته که اين آرامش را بهم ميريزه٬ اتفاقی که چون دليلی براش پيدا نميکنی می اندازيش گردن حکمت خدا و از اين جور چيزا٬ همين اتفاقه که تمامی اون شيرينی را از بين ميبره و تو ميشينی چهار زانو روی تخت و مثل مرتاضها زل ميزنی به روبروت٬ به ديوار يا کتابخونه يا در دستشوئی يا قاب عکسها که همشون دارن ميخندن٬ ميشينی و وقتی دوستهای خوبت زنگ ميزنن و دلجويی ميکنن و بهت ميگن « نکنه گريه زاری راه بندازي» تو با قلدری ميگی :« من ؟ من و گريه؟ شوخی ميکني» و همون موقع هست که ساعت ۹:۳۰ مثلا خوابت ميگيره و تلفنها را ميکشی و میپری توی تخت و هی غلت ميزنی و غلت ميزنی ولی آخر سر ميری از توی کشوی ميز ۲ تا قرص برميداری و مياندازی بالا و سرت را ميکنی زير بالشت و ....برو بريم.

شايد اگه مثل من از دست خودت عصبانی هم باشی و خيلی هم زياد٬ توی عالم خيال  يکی محکم ميزنی توی گوش خودت و باز هم عصبانی ميشی که بابا آخه چرا عصبانی هستی؟و اخر سر ميخندی...

ميدونيد دوستان

هميشه دقيقا لحظه ای که فکر ميکنيد که به به چقدر عاقليد و داريد با درک وشعور زندگی ميکنيد و تصميماتتون درسته و اون زير ميرا به بقيه فخر ميفروشيد که « من دارم درست زندگی ميکنم» يک اتفاق کاملا مضحک زندگينامه اتون را زير و رو ميکنه.. تازه اون موقع استکه ميفهمييم که نه بابا اونقدرها هم ....و وقتی برای اين احساسها هيچ دليل قانع کننده ای نيست ...همون عصبانيت هست که مياد سراغمون ٬ عصبانيت از دست خودمون و ...

گاهی اوقات فکر ميکنم که چرا آرامش زندگيم را يک اتفاق ساده بايد از بين ببره و برای همينه که ناراحت ميشم و عصبانی ميشم و دلم ميگيره و سرم را ميکنم زير بالشت و حالا نخند کی بخند.....

ولی باور کنيد يک چيز را بايد اعتراف کنم از اينکه با همه ناراحتی که امروز داشتم ولی ديدم که ميتونم اينجا بنويسم و انسانهای ديگه ای هم بيا ن و بخونن و به من دلداری بدن يک جورايی احساس آرامش بهم دست داد مثل مواقعی که توی دفتر خاطراتم مينوسم و سبک ميشم...مثل مواقعی که با دوست صميميم حرف ميزنم و سبک ميشم ولی ايندفعه نشد اون دو تا ٬ ایندفعه اين وبلاگ بود که منو سبک کرد حتی برای چند لحظه ای که دارم مينويسم....

بقول سهراب : هميشه خراشی است روی صورت احساس

 

 

 

سلام . مطالب وبلاگتون رو خوندم . جالب بود . براتون آرزوی موفقيت می کنم . روز خوش و آخر هفته خوبی داشته باشيد . . . راستی خودمونيم خيلی سنگين می نويسی هااااااا.
جانا سخن از زبان ما می گويی موفق باشی
gole ghashangam pooneye kochakam:midanam ke dele kochakat bad jori shekasteh ast midanam ke cheshmhayet por az ashk ast midanam, vali in rasme rozegar talkhe mastdelam mesle delat pora az ghoseh ast!!!!
سلام.به نظر من اگه زندگی هميشه شيرين باشه، آدم طعم شيريني زندگی رو نمی فهمه و واسش عادي ميشه.با تشکر
چطوره تا تهش برم تا اون ته ته تا انتهای شکستن من تا سفيد کردن موهايم در اسياب خاطرات تا خرد شدن در مقابل هر انکسی که مرا اينگونه خرد خواست
فعلا يه سلام صميمی
شعری که از سهراب نوشته بودی من رو با خودش برد...منم احساس تو رو دارم وقتی احساس می کنه همه چی رو به راهه...
الهی! این ترس و نگرانی جزوی از ما دختراست..
آزادی امينه ، نشانگر آن است که با همياری جهانی امکان تغيير قوانين وجود دارد.تا يک سال پيش امينه زنی روستايي بود از يکی از قصبه های کوچک در شمال نيجريه. امروز امينه يک سمبل جهانی است برای احقاق حقوق بشر. چهره زيبای اين زن 31 ساله و دختر کوچکش که همه جا در آغوش می فشرد ،سمبل شناسايی تمام زنان ناشناسی شده است که تحت قوانين مذهبی سرکوب می شوند امروز برای تمام جهان روز پيروزی قوانين انسانی است بر قوانين ضد بشر و دينی ، تک تک شما که درخواست های تبرعه امينه را امضا کرديد، تک تک شما که از فکر نابودی اين زن اشک به چشم آورديد ، تمام زنان و مردانی که عشق ورزیدن را گناه نمی شمردند و به حکم مرگ زنی به این جرم اعتراض کرده اند ، در اين پيروزی سهيم هستيد. امروز بر همه شما مبارک باد و بيش از همه بر امينه و واسيلا دختر کوچک 18 ماهه او حسن ات به اتفاق ملاحت ، جهان گرفت آری .....به اتفاق جهان می توان گرفت
سلام خانومی . آدما دوست دارن زخماشونو اونقدر انگولک کنن که ناسور شه. اما خانومی اينو بدون که زخم زخمه هميشه هم باقی ميمونه گيرم که يه چند روزی حتی چند سالی پنهونش کني اما آخرش ميزنه بيرون .پس تاوونشو پس بده هر چه زود تر بهتر!! ارادتمندهميشگی(که اونم عادت داره زخماشو ناسور کنه )
ضمنا يادم رفت اينو بگم :وقتی آدم شعار نمیده ،چقدر نوشته هاش قابل خوندن ميشه . نظرت چيه؟
باز هم سلام پونه جان ! ...من به دليل ِ تاخيری که داشتم اول از بالا شروع کردم .......پونه ...تونستم تمام ِ جملاتی رو که نوشتی حس کنم .........خيلی عالی حستو بيان کردی ......با «هميشه خراشی است روی صورت احساس » موافقم ..اما مدتی است که از اين خراش شاکی نيستم !.....موفق باشی
http://www.nevisande.net/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/90