هميشه دقيقا موقعی که فکر ميکنی همه چيز بر وفق مراده٬ موقعی که بادپائيزی بوی عشق قديمی و ياد دوستان را برات مياره٬ موقعی که آرامشی شيرين توی زندگيت هست و احساس ميکنی ميتونی شيرينيشو زير دندونات حس کنی و فکر ميکنی که ای خدا قربونت برم اگه ميديدمت محکم بغلت ميکردم و ماچت ميکردم توی همين احساسهای رنگارنگ و گوگولی مگولی که باز ته ته دلت بر اساس اون سنت  قديميت   يه جور ترس و نگرانی از برهم خوردن اين آرامش هست ٬ خلاصه وقتی که ديگه مطمئنی که زندگی بهتر از اين نميشه٬ يکهو يه اتفاق کوچولو موچولوی ۵ دقيقه ای  ميافته که اين آرامش را بهم ميريزه٬ اتفاقی که چون دليلی براش پيدا نميکنی می اندازيش گردن حکمت خدا و از اين جور چيزا٬ همين اتفاقه که تمامی اون شيرينی را از بين ميبره و تو ميشينی چهار زانو روی تخت و مثل مرتاضها زل ميزنی به روبروت٬ به ديوار يا کتابخونه يا در دستشوئی يا قاب عکسها که همشون دارن ميخندن٬ ميشينی و وقتی دوستهای خوبت زنگ ميزنن و دلجويی ميکنن و بهت ميگن « نکنه گريه زاری راه بندازي» تو با قلدری ميگی :« من ؟ من و گريه؟ شوخی ميکني» و همون موقع هست که ساعت ۹:۳۰ مثلا خوابت ميگيره و تلفنها را ميکشی و میپری توی تخت و هی غلت ميزنی و غلت ميزنی ولی آخر سر ميری از توی کشوی ميز ۲ تا قرص برميداری و مياندازی بالا و سرت را ميکنی زير بالشت و ....برو بريم.
شايد اگه مثل من از دست خودت عصبانی هم باشی و خيلی هم زياد٬ توی عالم خيال  يکی محکم ميزنی توی گوش خودت و باز هم عصبانی ميشی که بابا آخه چرا عصبانی هستی؟و اخر سر ميخندی...
ميدونيد دوستان
هميشه دقيقا لحظه ای که فکر ميکنيد که به به چقدر عاقليد و داريد با درک وشعور زندگی ميکنيد و تصميماتتون درسته و اون زير ميرا به بقيه فخر ميفروشيد که « من دارم درست زندگی ميکنم» يک اتفاق کاملا مضحک زندگينامه اتون را زير و رو ميکنه.. تازه اون موقع استکه ميفهمييم که نه بابا اونقدرها هم ....و وقتی برای اين احساسها هيچ دليل قانع کننده ای نيست ...همون عصبانيت هست که مياد سراغمون ٬ عصبانيت از دست خودمون و ...
گاهی اوقات فکر ميکنم که چرا آرامش زندگيم را يک اتفاق ساده بايد از بين ببره و برای همينه که ناراحت ميشم و عصبانی ميشم و دلم ميگيره و سرم را ميکنم زير بالشت و حالا نخند کی بخند.....
ولی باور کنيد يک چيز را بايد اعتراف کنم از اينکه با همه ناراحتی که امروز داشتم ولی ديدم که ميتونم اينجا بنويسم و انسانهای ديگه ای هم بيا ن و بخونن و به من دلداری بدن يک جورايی احساس آرامش بهم دست داد مثل مواقعی که توی دفتر خاطراتم مينوسم و سبک ميشم...مثل مواقعی که با دوست صميميم حرف ميزنم و سبک ميشم ولی ايندفعه نشد اون دو تا ٬ ایندفعه اين وبلاگ بود که منو سبک کرد حتی برای چند لحظه ای که دارم مينويسم....

بقول سهراب : هميشه خراشی است روی صورت احساس
 
 

یادداشتها (12)