با سلام..نميدونم چرا هرکاری کردم نتونستم که سفرنامه را بنويسم احساس کردم کار بيهوده ايست...و هر کاری هم کردم که حداقل بخاطر قولی که دادم بنويسمش .نتونستم . اولين بد قولی وبلاگی منو ببخشيد..نميخواستم اينطور بشه ...
تقديم به دوستهای خوبم :بهارک کامليا ليلا رضا و.... که عطر خاطراتشون هنوز در گوشه گوشه اتاقم جاريست ... و ديگر نيستند در کنار من همچون گذشته:
«می بينی باز داره پائيز مياد همون بوی مست کننده اواخر شهريور هوا رو به خنکی ميره و روزها کوتاه ميشه..می بينی باز مثل ۲۱ سالگيم عاشقم . عاشق بوی مهر و اضطراب دانشگاه و ترم جديد..حالا دوباره همون شلوار بلند چهار خونه طوسی و بنفشمو  پوشيدم و کم کم پنجره هارو می بندم و دوباره دل می سپرم به صدای سياوش قميشی و غرق ميشم توی همون خاطره هايی که جاودانه شده در ذهنم همان سرو صداهای مستانه ما در دل کوه همان قرارهای ساعت ۷ صبح کنار پمپ بنزين ولنجک همون در رفتن از کلاسهای درس و دانشگاه و گم شدن توی کوچه پس کوچه های دارآباد...من دوباره جوان ميشم و می خندم و ...زندگی و کار و آينده ..چه لغات بی معنی بود يه زمانی..چقدر خنده دار بود سياست چه ناآشنا بود مصيبت فقر رنج..
دوباره بوی پائيز و رنگارنگی درختها..دوباره عشق کوه و عاشق شدن و پرسه زدن و بيخيال شدن..
داره دوباره مثل هميشه مثل همين ۲۷ سالی که گذشت پائيز از راه ميرسه و چند وقت ديگه کوچه پس کوچه های شهر پر ميشه از دخترهای مقنعه سفيد مضطرب وزنگ مدرسه و بوق سرويسها
شبها دوباره کش مياد و عشق ديدن فيلم و خوندن کتاب زير پتو و خوردن قهوه داغ دوباره مياد سراغم اما اينبار چيزی که جاودانه در خاطرم در سالهای ديگه می مونه تنهايی عجيبی است که دورتا دور اتاقم پيله بسته...»

یادداشتها (21)