...  هی در انتظار در انتظار روزی که بنشينی و با من با خودم با چشمهايم حرفی بزنی شايد از سر غرور بود يا خودخواهی که تو را ميخواستم..ناباورانه . و قبولت ميکردم هر چقدر که کم بودی اما بودی سراسر تمام آن چند سالی که جوانی خوانديمش و زير باران ترانه های قديمی زمزمه کرديم...تو بودی عين حقيقت و لمس تنت اوج سرمستی بود اوج خواستنهای بيشتر وبيشتر و همين مرا تا سر حد جنون می کشاند تا آن حدی که با تمام ناتوانائيهايت در دوست داشتن من ميخواستمت...بعد از آن همه راه رفتنهای بی وقفه در کوچه پس کوچه های پايتخت بعد از ان همه خنديدنهای سر مستانه و بی پروا بعد از جسارت من برای با تو بودن و هميشه بودن اينگونه مرا نخواستی.
سخت است سخت است کسی را بخواهی و او ...
آه! بگذريم از اينهمه درد چه ميگويم در اين تاريکی. اين کيست که اينطور به من زل زده و اينقدر شبيه من است...چرا حرفی نميزند..کيستی تو؟ سايه ای ؟ خوابی ؟ منی؟ رويايی؟ شايدخوابم و تمام اين واگويه ها تنها خوابی است که بيداری تلخيش را ميکاهد..اما نه! شاخه های درخت ديروز خشک بودند و امروز هم ...هيچ دو خوابی شبيه يکديگر نيست....

یادداشتها (16)