صدای سخاوتش را شنيديد ديشب؟ چه مهربانانه در پی هزار نيايش بر تن خشک تهران باريد. امروز دلم گرفته به اندازه تمامی قطرات بارانی که ديشب بر تن تهران نشست:
آسمان من
ديشب
به زفاف رفتند با قطرات تو اين برگهای خشکيدهِ باکره
باريدی ديشب آسمان تهران
ابر شهر ايران زمين
پايتخت
ببار
چه رنگی دارد شبهای تهران بی سخاوت ابرهای تو آسمان من
ببار
اما نه
کمی صبر کن.آرامتر  آن گوشه را اما نه نه
آن گوشه را  خيس نکن پسر بچه ای روی تن سفت زمين بيهوش افتاده؛ شايد خواب آغوش مادرش را ميبيند.
صبور باش آسمان من
ميشنوی؟ صدای شکستن را ميشنوی؟
زنی برای يک شب بيشتر زنده ماندن تن را به چند اسکناس فروخت؟
آرامتر باش ابر پر غرور
دختری از صدای قطرات تو آوای لالائی مادر نداشته اش را ميشنود.
شنيدی صدای پای آن پيرمرد ژنده پوش سيه چرده را ؟شنيدی؟
فرزندش را؛ فرزندش را کجای اين شهر بی ستاره پنهان کرد؟
بيشتر بمان بيشتر ببار
امشب نطفه هزاران فرزند ايران زمين زير نوای قطرات تو بسته ميشود.
تو بگو آسمان من
بگو بر ما چه ميگذرد اين شبهای بی اميد؟
بگو موريانه ها کجای اين داربست را جويدند که اينگونه بی صدا فرو می نشيند؟
شهر نفرين شده من را کدام دعای معجزه گر دوباره جان خواهد بخشيد؟
ببار آسمان تهران به اندازه چشمهای همه ما ببار که ما خشکيده ايم...

یادداشتها (15)