من همیشه دوست دارم که از نوشته های خودم یا شعرهام یا داستانهای آماتوریم در این خونه بنویسم از شعار دادن وتعریف خاطره هم زیاد خوشم نمیاد،اما گاهی از دردو دل کردن خوشم میاد اینجا همه به حرفت گوش میدن و خیلی مهربونند.
قرار گرفتن در این فضای مجازی با انبوهی از افکا ر وتخیلات و خواسته ها و حتی دردو دلهای روزمره شاید نشون دهنده این واقعیت است که نسل ما چقدر تنهاست، و این دنیای مجازی مجالیست برای بروز دادن همه آنچیزی که داریم، فکر میکنیم، و درون آن زندگی میکنیم، ما شاید از این جهت به این خانه های کوچک و خصوصیمان اینقدر وابسته شدیم که هیچ گاه فرصت بروز احوال و اعتقادات و خواسته هایمان را نداشته ایم ، یا شاید چگونه مطرح کردن آن را به ما یاد نداده اند، ما از این جهت بهم پیوند میخوریم که بدون هیچ گونه محدودیتی دریچه افکارمون را می گشائیم و بی پروا خواسته ها و ذهنیات و روزمره گی هایمان را می نویسیم و در معرض دید کسانی قرار میدهیم که کماکان مثل خود ما هستند، ما در این دنیای مجازی نقد پذیر شده ایم و همچنین جرات پیدا کرده ایم که نقد کنیم ...شاید بتونیم اصطلاح « جامعه وبلاگی » را در مورد خودمون بکار ببریم، جامعه ای که همگی از طریق ذهنیات و احساساتشون با هم آشنا می شن و به هم پیوند میخورند، دوستیها و ارتباطاتی شکل میگیره که از نظر نوع و محتوا با سایر تجارب ما متفاوته، در این میان نظرها رد وبدل میشه ، وقتی آدم طرف مورد نظرش را نمی بینه انگار راحت تر راجع به کارش نظر میده و این به نظر من آغاز یک تمرینه برای اینکه ماهم بتونیم روبروی هم بنشینیم ، داستان بخوانیم، شعر بگوئیم، از هنر و سیاست و دین و عشق و جنسیت و ... صحبت کنیم، نه با اصرار و پافشاری بر اینکه درست میگوئیم بلکه با آرامش خاطر که این نظر من است و من به نظر بقیه احترام میگذارم و میشنوم. فرهنگ شنیداریمان طی این روزهای وبلاگ نویسی و وبلاگ خونی داره تقویت میشه  انتقادها را میخوانیم و سعی در برطرف کردن مشکلاتمون می کنیم و این آغاز خوبیه از نظرمن دوستان، آغازی که ما بوجودش اوردیم آنرا خودمان خلق میکنیم از خودمان میگوییم از عشقها، ترسها، ناکامیها،عقاید سیاسی،عقاید دینی از تاریخ شعر موسیقی ورزش ازچیزهایی که کوچک و اندکند اما مایه خوشحالی ، آیا همه این چیزها کافی نیست برای در کنار هم بودن؟ آیا همه اینها بهانه های کوچکی برای خوشبختی نیست؟
 

یادداشتها (20)