اسمت را از روی سینه برداشته بودی، ترسِ از شناسائیت بود مگر نه؟
دیدی مهتاب مثل یک سکهٌ بی بها بی نور و بیرمق بر آسمان شهرم تکه تکه شده بود و هیچ نمی گفت؟ اشک مهتاب را تو نمی بینی! تو حتی اشک مادران فرزند مرده را هم نمی بینی!

یاد ندارم که ستاره ها را دیده باشم در آن لحظات که تمامیشان روی زمین بودند و تو بدون اسم و هویت زنجیرت را برکشیدی و نعره مردانه ات را بر سر و روی ستاره هایم ول دادی.

اما ستاره درزنجیر نمی ماند
نه ترسی از نعره دارد
نه از زنجیر
که ستاره
جاودانه است در آسمان،
راه رهایئ نه درفریاد توست،
نه در نفرین من،
نه در چوب و تیرو شلیک،
راه رهایئ را تو نمیدانی،میدانم.

راه رهائی در اندیشه است
تو راه برعبور هرچه نفس و نگاه و صداست ببند،
ستاره ها می اندیشند،
میدانند،
اما تو،
نماد انسان،اشرف مخلوقات که ایستاده ای بدون اسم ونگاه،
مردمان من از جنس ستاره هایند ،
تو بدان.
من حتی صدای اندیشه کودکی را شنیدم که از هراس نعره تو در کوچه فریاد میکشید،
من صدای اندیشه پیرمردی را شنیدم که درخانه اش را تا صبح به روی فرزندان آسمان گشوده بود.
من صدای اندیشه جوانانی را شنیدم که بی ترس به تو نگاه میکردند و مغرور دستهایشان را بهم گره کرده بودند.

تو بدان نماد انسان ،
از برای چه اشرف مخلوقاتت خوانده اند؟
تو بزن
تو فریادبکش
تو شلیک کن
تو .....

راه برعبور اندیشه مردمانم نمیتوانی ببندی
چرا که انان عاشقند و ستاره
اندیشه هایشان را گشوده اند، دل را ، ذهن را
هرچه میخواهی نعره بزن
راه برعبور لبخندخدا نمیتوان بست.
او اینجاست،
اندیشه را بگشای.



یادداشتها (21)