موهايش را با شانه اي چوبي به عقب كشيد،دستي بر رخ ونگاهي دريايي بر خودش، لبخند كم رنگي لبهاي خشكيده اش را درخشان كرد.
تنها با اولين روزنهَ خورشيد فردا ،لحظه انتظار، لحظه فراموشي تمامي تنهائيها،لحظه گريستنهاي بي صدا،لحظه هاي گذر حيض چشمان ناپاك،به پايان مي رسيد.
زن تكيه بر درگاه چوبي خانه اش داد،خانه ائي قدكشيده بر ترك دست و غمِ دل و موهاي سپيد.
ايستاد و ديگر بار درياي چشمهايش را به سياهي مخمل گونه آسمان پيشكش كرد.
چشمك ستارگان آن آخرين شامگاهِ تنهايي را با ناز مي خريد و با طنّازي پاسخ ميداد.
تمّناي لحظه ديدار در دلش گرمائي ديگر بار به عشقي داد كه سالها از ياد برده بود،بود يا نبود؟ ديگر حتي نمي دانست كه در دلش چه مي گذشته و چه مي گذرد،هر چقدر به پايان لحظهَ انتظار نزديكتر مي شد انگار كه هيچگاه انتظار نكشيده بود.
لحظه رسيدن وگپ زدن و زير طاق آسمان دوباره و دوباره تن به گرماي عشق سپردن،لحظه ديدار فرزند پدر نديده با پدر...
زن دل به خاطرات قديمي سپرد ، چشمها را از آسمان بر گرفت و زير لب ترانه اي قديمي را زمزمه كرد،هزارباره به سراغ آئينه رفت.
«شهابي دل آسمان را شكافت»
اولين روزنه هاي خورشيد، هزارباره و هميشگي زمرد سبز شهر را نوراني كرد.
زن دستها را سايباني كردبر دو تيله ابي چشمانش و نگاهش را بر روي جاده تيز كرد،وقدمي به عقب يا به جلو،لرزشي بر زانوانش افتاد،برگشت رو به عقب يا به جلو،دعائي را زير لب زمزمه كرد و نگاه از كوچهَ خاكي بر گرفت.
جمعيتي سياه پوش، مويه كنان ،جسد سوخته مردي غيب را در راهي خاكي بر در خانه زني تنها مي بردند.
«زندان گرگان به يكباره خاكستر شده بود»
دي ماه 1381


یادداشتها (2)