در گذر روياها از ذهنش؛ تنها دماوند را مي ديد سر بر آسمان سائيده و بالابلند،آن هزارسالهً سفيد پوش، دماوند را ميديد كه بر گستره آسمان نيلگون تهران انگار كه بر همگان فخر مي فروخت.
زن چشمها را گشود رو به پنجره وتنها مخمل شب را ديد كه انگار تا ابد به سياهي مي زد، نامه
هاي هزار بارخوانده شده زير انگشتانش مي رقصيدند و كاغذها نامطمئن و گيج ميان دستهايش در آمد و رفت بودند.
زير دعاي مادر بزرگ و هراس پاشيدن آب براي دوباره آمدن، زن انگار كه خنكاي عطرآگين اب را بر صورتش حس مي كرد، لبخندي كم رنگ بر يادي دور لبانش را مزين كرد.
چشمها را بست و دل سپرد به هزارپارهً روياهايش كه با هر شهابي به نزديكي لمس يك آرزو مي رفت و بر ميگشت.
زن دل سپرد به خنده هاي شيرين عصرگاهي در كوچه پس كوچه هاي دريانو؛
آرامش غروبِ زمستان،
تفآل حافظ در شب يلدا،هيجان عيد و بوسه بارون بر تن زمين واز نو شكفته شدن؛
زن دل سپرد به گذر جوانيش در كنارپنجرهً رو به چناروكلاغ و آسمان؛
گذر ثانيه اي يك هواپيما وسوسوي ضعيف چراغي دور به معناي خداحافظ.
دل سپردن به شعر سهراب و ريز خنديدن زيرپتوهاي سنگين خانهَ پدري؛عطش بوسه و عشق ودلهره...گم شدن در شعف روياي جواني و...
ونزديك شدن به نقطه اي كه نه آرزوئي بود و نه رويائي،تنها رفتن بود و بس.
هجرت به دياري كه نه خواب ستارگانش تعبيري داشت نه صداي پرندگانش نغمه اي.
هجرت ،هجرت،هجرت...
زن چشمها را گشود و دل به تيرگي آسمان سپرد و ترانهَ اي دور،دورترازسياهي شب راانگاربه ياد مي آورد،انتظار بوديانبود؟انگار كه سالها را گم كرده بود،رفته بود يا نه؟انگارهيچگاه از زادگاهش دور نبود،انگار هيچ گاه تلخ و غريب وتنها نگريسته بود،انگارهيچ گاه عددها رااز روي تقويم گم نكرده بود.
زن در دل دل انتظاري شيرين،كورسوي رنگين شهري را در دوردست ديد،پنجرهً كوچك هواپيما كم كم تهران را قاب مي گرفت و زن دراظطراب ودلواپسي رسيدن ونرسيدن، صداي برخورد چرخهاي هواپيما و همهمهَ شيرين مسافران وگذراشكها رابرپوستش به يكباره به جان خريد.
انگار كه هيچ گاه نرفته بود.
پله هاي هواپيما را كه بسمت پائين رفت،چشم دوخت بر آسمان تهران،سجده برزمين زدوخاك وطن را بوسيد،موعد رسيدن و تازه شدن،عطش خاك و بارون،عطرياس و گذرنگاه مادربزرگ
همه يك جا دركنارش بود،هم اكنون در خانه بود.












یادداشتها (1)