بیست و هشتم مرداد ماه
طبع شعر نویسی من هم دوباره گل کرده، شاید ازگرمای آفتاب کیش بوده یا عشق به خلیج همیشه فارس و شاید هم احساساتم دچار قلقلک شده، کمی قلقلک احساسی لازمه برای روح، روح ساکن یعنی مردگی نه زندگی. روح ما انسانها هرازگاهی به کمی شوخ طبعی به کمی به چالش کشیده شدن و طراوت و کمی قلقلک احتیاج داره. امتحان کنید!
اینهم سوغات قلقلک کیشی:
« نگاهم را
به سطح وسیع آبی که روبه رویم هست، می دوزم،
و به همین نقطه ای که ایستاده ام،
سهم من از تمامی دنیا،
کف دستی آب دریاست و
قطعه ای از نور خورشید،
که لابه لای زلالی آب،
متولد می شود.
ودریا،
می آویزد به گیسوی طلائی اش.
آرزوهایم را،
به قدمهای دریا گره می زنم،
تا به خورشید برسند،
به همان جایی که ،
خوابهای شبانه،
تطهیر می شود از حرارت آب.»

یادداشتها (10)