یه قهوه می خوری و نصف داستان سیاوش را در شاهنامه می خونی، گرسیوز بدجور حرصت داده، سعی می کنی فرنگیس را بازسازی کنی در ذهنت: ببالا زسرو سهی برترست – زمشک سیه برسرش افسرست- هنرها و دانش زاندازه بیش- خرد را پرستار دارد بپیش- هرچقدر فکر می کنی به جایی نمی رسی، افراسیاب را بی خیال میشوی و شاهنامه را کناری می گذاری و
یه چرخی می زنی دور اتاقها، می ری پشت پنجره و به درختهای خونه همسایه نگاه می کنی و گاه به زنی که از پشت پنجره خانه روبه رو رد میشود و تو فکر میکنی که چرا هیچ وقت ندیدیش،احساس می کنی سوژه های یک عالمه داستان کوتاه توی خیابان ریخته و تو نمی توانی ازشان استفاده کنی، همین زنی که هیچ وقت ندیدیش، یا عموسوتی( نگهبان کوچه) یا همان پسری که پارسال خودش را از ساختمان خوابگاه انداخت پایین؟ فکر می کنی همگی جمع می شوند و به تو می خندند.
باد پاییزی می آید وتو پنجره را باز می کنی و موهایت را می سپاری به دست باد، « آه پاییز!» این جمله ایست که با خودت می گویی،خیره می شوی به آسمان و از شنیدن صدای اون پرنده ای که اسمش را نمی دانی سرمست می شوی. فکر می کنی با تو حرف می زند، شاید لبخندی هم بزنی، باد باز می وزد ، پنجره را می بندی و از پشت پنجره به خدا می خندی، پرنده باز می خواند، صدایش از درز پنجره می ریزد داخل اتاق و تو بوسه ای برای خدا می فرستی. خیره می شوی به آسمان و باز عشق رسیدن به پاییز سرمستت می کند، بر می گردی و دفتر خاطراتت را باز می کنی و می نویسی : احمق! البته گاهی پیش می آید که آدم خودش را احمق حساب کند، یافکر کند که احمقترین آدمهای دنیاست، و تو الان همین احساس را داری. بنابراین کار دیگری نمی توانی بکنی جزء اینکه به خودت گیر بدهی و تمام حماقتهایت را ردیف کنی کنار هم و به خودت و عالم و آدم فحش بدهی و چون نمی شود که بلند بلند به خودت فحش بدهی پس می نویسیش بزرگ بزرگ توی دفتر خاطراتت. از این کارت هم نتیجه ای نمی گیری، البته اگر به نتیجه گرفتن از هر کاری اعتقاد داشته باشی. هی ول می گردی و هیچ چیزی نیست که سرگرمت کند، نه اینترنت، نه سیاوش، نه فیلم جدیدی که گرفتی تا ببینی، از اون مواقعی است که هیچ چیزی حوصله ات را سرجایش نمی آورد، برای همین اولین کسی که زنگ می زند و پیشنهاد پیاده روی می دهد بر روی چشم قبول می کنی و از خونه می زنی به چاک.
گاهی اوقات اینطوریه دیگه، یه روز و یه زندگی عادی، همش همین.


یادداشتها (2)