بهارک صمیمی ترین و قدیمی ترین دوست منه، می تونم بگم که زیباترین خاطرات زندگیمو باهاش داشتم، وقتی قرار شد که ازایران بره، انگار پشتم خالی شد، اون رفت، حالا پنج سالی هست که دور از وطن زندگی می کنه،اما ذره ای از ارتباط روحی و احساسی ما کم نشد،وقتی که اول تابستون گفت که با یه نفر آشنا شده، من به حساب همون دوران الکی خوشی جوانی توی دلم ماجرا را زیاد جدی نگرفتم، انگار باورم نمیشد که اون بهارک بیست ودو ساله شیطون و پر انرژی حالا تبدیل شده به یه دختر بیست وهشت ساله که می خواد تصمیمهای جدی برای زندگیش بگیره، هرچند که هم سن هستیم واین تغییرات شامل حال من هم میشد، اما دلم نمی خواست قبول کنم که اونهم بزرگ شده، توی ذهنم بهارک همون دختری بود با چشمهای سبز روشن و انرژی و عشقی که انگار از سراسر سلولهای بدنش به بقیه منتقل می شد،دختری که می تونست همه را شیفته خنده هاش و جذابیتش کنه، انگار دلم نمی خواست که حرفهای مسخره و صد من یه غازمون تموم بشه، بی رودربایستی بگم نمی خواستم جدی باشه، منطقی باشه، می خواستم بهارک خودم باشه، همونی که همیشه بود، با تمام احساسهای رنگارنگ و شیطنتنهای بی وقفه و صدای خنده هاش و اون چشمهای عزیزش. ولی همیشه که در روی یه پاشنه نمی چرخه، اگه قرار بود همونطور بمونیم که نمی شد! می شد؟
همین چند وقت پیش بود که مادرش از استرالیا اومد و یه سری به من زد، صدای خنده هاشون عین همه ، نمی تونستم یه دقیقه به چشمهاش نگاه کنم چون می دونستم که اشکهام سرازیر میشه، مادرش بهم گفت وقتی که اومدم دم در خونه اتون به خودم گفتم بهارک چه کفشهایی که توی این راه خونه شما کهنه نکرده! گفت بهارک گفته که حسابی نگاهت کنم و حسابی بغلت کنم. گفت اینهم فیلم بله برون بهارک.
از شما چه پنهون، حتما شماها هم چنین احساسی را در مورد دوستهای صمیمی اتون داشتین، پیش خودتون فکر می کنید که اگه طرف ازدواج کنه ازشما دور می شه، که البته احساس غلطی هم نیست، وقتی که فهمیدم بهارک تصمیم جدی گرفته که با افشین ازدواج کنه شاید یکی دوهفته ای گیج می خوردم یا یه جور احساس بد یا خوب، نمی دونم، فقط خدا خدا می کردم که طرف بدونه که چه فرشته ای گیرش اومده، اینو نزارین به حساب اینکه من دوست صمیمیش هستم، باور کنید، وقتی داشت پای تلفن خیلی منطقی وجدی از خودش و احساساتش تعریف می کرد و از برنامه زندگیش می گفت من که همینطور چهارچنگولی مونده بودم، عادت نداشتم به اینهمه جدی بودن به اینکه بالاخره بابا « بزرگ شدیم» پونه خانم قبول کن اینو.
دیشب که فیلم بله برونش را دیدم، بی وقفه گریه کردم، از دیدن لرزیدن دستهاش و دودو زدن چشمهاش مثل همیشه که هول می شد و هیجان زده ، از دیدن حلقه ای که رفت توی دست چپش و دنیا مارو از هم جدا کرد.
شاید این حرف درستی نباشه، میدونم خودش هم داره خط به خط این نوشته را می خونه و گریه می کنه، ولی باید یه سری چیزهارو علی رغم سخت بودنشون قبول کرد و این هم یکی از همون چیزهاست.
در مورد نوشته ای که سراسر احساسیه زیاد سختگیری نکنید مطمئنم که پراز اشتباهات دستوریه ولی همینطور که توی ذهنم اومد بی وقفه وبدون سانسور نوشتم و برای شما نوشتمش، یه چیزی روی قلبم سنگینی می کرد که حالا با نوشتن این مطالب سبک شده.
این شعرم تقدیم به خواهرمهاجرم، بهارک:
شمعدانها را که می خری
با خودم می گویم
تو هم عروسِ آیینه و آب شدی
و من،
کنار این چمدان خالی،
چه بی حواس نشسته ام. صدایت را به باد بسپار،
تا یادگار قرارهایمان کنارآن درخت،
باقی بماند تا ابد.
صورتت را به آیینه،
و نگاه سبزت را به آسمان.
بگذار یادت،
همان جادوی گندمی صورتت باشد و
نجوای روزهای تابستانیمان،
خنده های ریز شبانه.
به آن یار تازه وارد،
که دل ربود از دریایی ترین دلت،
بگو،
مهرت،
دعای مادربزرگ باشد و
عطر چای خانه پدری.
بگو،
خنده هایش را،
تا ابد،
با نگاهت قسمت کند.
بگو،
شیشه ای از خاک وطن را،
بر طاقچه دلش ،
بگذارد به یادگار،
تا نفسش ،
بوی یاسهای باران خورده بدهد.
بگو ،
مهرت،
عطش دیدنش باشد تا به آخر.
وقت عبورت،
از زیر قران و صدای صلوات،
من،
تنهایی را ،
میان سفیدی دیوارهای اتاق ،
قسمت می کنم با دلم.

یادداشتها (8)