پدر من گاهی اوقات آواز می خونه، غالبا بی قافیه و بی هیچ ترتیبی ولی نمی دونید شنیدن صداش چقدر خوشحالم می کنه، بخصوص وقتی که می دونه من ناراحتم یا غمگین، بیشتر و بیشتر می خونه، شعرهاشم خودش می گه، بیشترش هم مثل همه و سرو ته نداره، اما منو خوشحال می کنه، کلی ازدستش می خندم، و خندیدن آغازیه برای شاد بودن در همون لحظه و لحظه های بعدش. من شادبودنم را در زندگی مدیون خیلی چیزهای به ظاهر کوچکی هستم که دور و برم می گذره، مثل پیغامهای بهارک روی پیغام گیر تلفن که داره فحشم میده که چرا نیستم، اس ام اس های ندا که وقتی خیلی دلش برام تنگ میشه می فرسته، نقاشی های آریو که همیشه عمه اش را خندان و با لپهای گلی کشیده، شنیدن صدای هومن – پسر عموم – از پشت تلفن که با همه مشغله ای که داره بهم زنگ می زنه، شنیدن صدای خنده بهاره که باز داره یکی از اون خوابهای عجیبش را تعریف می کنه، دیدن لیدا، آن لاین بودن کاملیا، صدای جیغ و ویغ نوه تازه به دنیا اومده، چشمهای آبی مادرم، غر غر های نیلوفرو ....
من با همین چیزهای به ظاهر کوچک زنده ام، اما این چیزها کوچک نیستند، در هر کدامشان دریایی از عشق و شادی موج می زنه که بهش محتاجم زندگی شاید با همین چیزهاست که معنی می گیره.
یواش یواش صدای پای پاییز را می شه شنید
هی نگو پاییز غمگینه، زرده، خاکستریه،
بیا پاییز امسال را یه جور دیگه ببینیم.


یادداشتها (7)