.: لینک دوستان :.

چند روز پیش که آریو(پسر برادرم) را توی بغلم محکم گرفته بودم، و اون طبق معمول داشت مخ منو می خورد با داستانهای عجیب و غریبش، یک لحظه چشمهامو بستم و به فکر اون بچه هایی افتادم که تازه راز قتلشون اونهم نه به طورواضح که خیلی محدود و با کندی، فاش شده و همه را در یک بهت عجیب و غریب گذاشته.
البته عجیب و غریب که نه، چرا که در جامعه از هم گسیخته امروز ما، هممون هر لحظه و هر ثانیه اش منتظر یه جنایت هولناک هستیم که از فرط دستمالی شدن، موضوع به نظرمون عادی میاد، چه دیدن دخترهای فراری و خودفروش در خیابانها و چه شنیدن اخبار مصیبت بار سیاسی امون و چه شنیدن جنایتهای اینچنینی، بچه هامون را بغل می کنیم و فکر می کنیم که مرگ چیز بدی نیست، اما برای همسایه!
خیلی راحت از کنار معتادها و خیابان خوابها رد می شیم وپیش خودمون فکر میکنیم که چه می توانیم بکنیم، اخبار هولناک قتل وخودسوزی و خودکشی را در روزنامه ها می خونیم و با رضایت خاطر به خانواده امون که دور و برمون سالم نشستن نگاه می اندازیم و می ریم سراغ جدول روزنامه.
خبر نداریم در پشت خوندن همین اخبار و تنفس همین هوای آلوده دور و برمون هست که ما هم کم کم داریم از پا در می آییم. سعی می کنیم با نوشتن شعر و داستان و نقد یه جوری اززیر این فشار لعنتی خودمون را بیرون بکشیم و سعی می کنیم باور نکنیم که زیر چه بختک سیاهی گیر کردیم. حق هم داریم، می خواهیم زندگی کنیم، می خواهیم ما هم مثل بقیه انسانها « زنده » باشیم. یک بار به دنیا می آییم و می خواهیم از این فرصت به دست آمده استفاده کنیم.
بهر حال این اتفاقی است که افتاده، شما فکر کنید که بقیه مظنونین هم دستگیر بشوند و تعداد قتلها از 26 نفر در عرض دوسال به 100 نفر برسد، نه داد من و شما به جایی خواهد رسید و نه بچه های بیگناه آن خانواده ها دیگر برخواهند گشت، این قاتلان بالفطره هم در ملاعام به دار مجازات آویخته بشوند و نیروی انتظامی هم چندین و چند مرتبه دیگر ازشما و بقیه شهروندان معذرت خواهی کند وقول بدهد که بیشتر مواظب است.

مواظب است .....سانسور از ترس جان.

 

http://www.nevisande.net/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/166