دیشب بعد از اینکه یه صد صفحه ای کتاب خوندم و حسابی چشم وچار خودم را درآورد، و بعد از خوردن اندکی شام و صرف اندکی وقت پای تلوزیون اینور و انور آبها، درحالی که فکرم میان پدیده هخا گرفتی در جامعه و فیلمهای هالیوودی و مباحث کتاب و هیکل مانکنهای ایتالیایی دور میزد فکر کردم که هیچ چیزی بهتر از یک خواب راحت تاصبح نیست و از اونجایی که اگه چشمهام میدید بازم میخواستم که ادامه کتاب را بخونم، خودم را مجبور کردم که زودتر ازوقت معمول بخوابم یعنی ساعت 11:30 .
ولی همچین که اتاق را تاریک کردم و لحاف عزیزم را که باز در زمستان هویت اصلی خودش را پیدا کرده بود زدم کنارو تا اومدم سرم را روی نازنین بالشت طبی ام بگذارم، شنیدم که یکهو، جماعتی با ماشینهای مدل بالا و متوسط در حال کشاندن عروس درست روبه روی پنجره اتاق من متوقف شدند، آنهم چه توقف شیرینی انگار که حضرت هخا بجای باند فرودگاه خیابان اصلی روبه روی پنجره اتاق من را برای فرود عزیزش انتخاب کرده و مردم هم به همین دلیل دست از پا نشناخته و همه اعم از زن و مرد و بچه به خیابان هجوم آورده و مشغول عملیات شنیع دست زدن و آواز خواندن و از همه شنیع تر خوشحالی کردن هستند، خب قیافه ام خیلی دیدنی بود نه؟
اما بر خلاف تصور شما من اصلا عصبانی نشدم و سرم را از پنجره بیرون نکردم و داد نزدم که ای بی دین و ایمان ها هنوز روز موعود نرسیده چطور گذشته خود را فراموش کرده اید؟
من اصلا عصبانی نشدم بلکه با لذت یا شاید کمی حس فضولی یا هرچه که اسمش را بگذارید، پرده را با احتیاط کنار زده و مشغول دیدن خوشحالی مردمی شدم که علی رغم وضع و شمایلشان که همگی دارای محاسن و خانمها دارای چادر بودند، مشغول کف زدن وسوت زدن شده بودند و اصلا هیچ خیالی نمی کردند که این موقع شب اصلا زمان مناسبی برای امتحان کردن بوقهای ماشینشان و دزدگیرها، ایضا ، نمی باشد.
ولی خوب چه می شود کرد ، خواب شیرین از چشمهای خسته بنده رخت بسته بود، و تازه بعد از چندی نوای خوش گروه آرین که بی شباهت به آواز بچه های مهد کودک نیست سرتاسر خیابان را مملو از شادی بچه گانه ای کرد که الحق و لانصاف به موقع و شیرین بود.
چه کار می توانستم بکنم با هموطنانی که تمام شادی و انرژی شان را می خواستند در دقایق پایانی شب عروسی عزیزی ، تخلیه کنند؟
من ناراحت نشدم، چرا که یادم آمد شبهای محرم و عذا داری ما محکوم به شنیدن آوازها گوشخراشی هستیم که دوست نداریم ، مجبوریم تا دیر وقت بیدار بمانیم تا این اصوات تمام شود و هیچ گاه هم اعتراضی نکردیم، چرامن باید برای شنیدن صدای کف زدن و خنده و خوشحالی همسایه روبه رو اوقاتم را تلخ می کردم، چرا عادت به شنیدن صدای شادی دیگران را ندارم؟
ترجیح دادم به جای غر زدن و دادزدن و فحش دادن ، هرچند که باید امروز صبح زود از خواب بیدار میشدم و هزار تا کار داشتم، بنشینم و آخرین دقایق بازی فوتبال نمیدونم کجا را کنار پدرم تماشا کنم و منتظر بمانم که هیجان این جماعت کاهش پیدا کند و یا تمام شود. تعجب بیشتر من از دیدن این جماعت بیشتر بخاطر تیپ هایشان بود که ما تعبیر به مومن یا مومن با تشدید( منظورم مومن از نوع حزب لله هی است) می کنیم ، اگر من یک روز روبه روی خانه ی یکی از همین مومنین و مومنات در نیمه های شب به شادی و پایکوبی بپردازم آیا رفتار آنها با من همینطور خواهد بود؟
آیا واقعا در رفتارهای اجتماعی امان عدالت را رعایت می کنیم؟

یادداشتها (4)