با شک و تردید دارم می نویسم، دلم می خواست بنویسم که زیاد خوب نیستم، می خواستم دلایلش را هم بنویسم، اما دلم نخواست، یعنی خواستها! اما نشد، اینجا که به قول کیوان ماتم کده که نیست، یه سری آدم میان می خونن دلشون وا بشه، نه اینکه بدتر من هی غر بزنم و بعضی ها نگران بشن، ناراحتیم از همین ناراحتیهای روزمره است، از همینهایی که هممون داریم، ای بابا! فقط دلم خواست بنویسم، دلم می خواد بنویسم، نوشتن منو آروم می کنه، باعث میشه که بعدش یه نفس راحت بکشم و بگم آخیش! تموم شد، انگار وقتی می نویسم ، تموم میشه، خیلی مواقع اینطوریم، وقتی که ناراحت و غمگین هستم سعی می کنم بنویسم، یا با یه دوست خوب و عزیز دردودل کنم، بعدش همه چیز آروم میشه، نه زیاد ولی خیلی! حالا هم همینطوریم، همینطوری. دلم می خواد بنویسم شاید آروم بشم، برم یه موزیک گوش بدم، شاید هم توی دفتر خاطراتم یه چیزایی بنویسم، شاید هم زنگ بزنم به یه بابایی که این موقع بیداره باهاش حرف بزنم، همینطوری فقط.

یادداشتها (3)