خونه من طبقه اوله، توی سالنش یه پنجره بزرگ داره مشرف به یه نیمچه حیاط و در ورودی، آسمون ازش پیداست، درختهای کوچه هم، اگه نمی تونستم آسمون را ببینم قطعا اینجا دوام نمی اوردم، یه چند تایی کوسن گذاشتم روی زمین کنار پنجره و ظهرها می شینم و ناهارم را اونجا می خورم، آفتاب تا وسطهای سالن میاد، منهم که در زمستان برخلاف تابستان عشق آفتابم، خلاصه کیفی می کنم که نگو، تازه ! برای خودم ناهار و شام درست و حسابی درست می کنم، نمی دونم همه چه اصراری دارن که بگن تنهایی بده و فقط اولش خوبه و حالا می بینی که چقدراینطور میشی و اونطور میشی، اصولا همه کارهای زندگی همینطوریه، تا تو میاییی بایه چیزی کیف کنی و حال کنی همه بهت نیشخند میزنن که اولشه و حالا می بینی و از این مزخرفات، همه انگار دوست دارن همه چیز را بد جلوه بدن، من که واقعا نمیدونم چرا؟ تا از چیزی که زیاد عرف جامعه و خانواده ات نیست لذت می بری هی با حرفهایی قلمبه و سلمه(؟) سعی می کنن یه جورایی حالت را بگیرن ، ای بابا اگه دلشون به این چیزها خوشه بزار بگیرن، من که حالم با این چیزها گرفته نمی شه.
یکی از خوبی هایی که تنها زندگی کردن داره اینه که تو دائم مجبورنیستی حرف بزنی، من اینودوست دارم، از اینکه زیاد مجبور نباشم حرف بزنم، اینطوری وقت فکرکردن و شاید با خود حرف زدن را پیدا می کنم، بیشتر به کارهام دقیق می شم، بیشتر وقت صرف چیزهایی که دوست دارم می کنم.
حالا صبر کنید از بقیه خوبی هاش هم بگم، اینکه می تونی روزی صد و بیست تا لیوان ( اگه داشته باشی) کثیف کنی و بزاری مثلا زیر تخت یا مبل یا توی دستشویی، تازه می تونی جورابهاتو گلوله کنی و پرت کنی یه گوشه تا یکهفته هم کسی بهت نگه خرت به چند!
می تونی انگشت توی دماغت کنی بدون اینکه کسی ببینه، آخ یه کیفی داره !
هر نوع موزیکی با هر ولوم صدایی که دوست داری گوش بدی. از همه بهتر می تونی یه 24 ساعت تلوزیون را روشن نکنی، این از همه مهمتره.
ولی، صبحانه خوردن به تنهایی بیشتر به خوردن زهر مار شبیه، و خندیدن، اونهم همینطور، تنهاییش نمی چسبه. و البته به صفت ناجور فضولی هم دچار می شی گاهی اوقات که همسایه ها دقیقا دارن پشت در آپارتمان تو صحبت میکنن...خب دیگه ! حالا یه سئوال اساسی ازتون دارم که بالاغیرتآ، جان عمه هاتون بهم جواب بدین وگرنه دیگه من عصبانی می شم ها:
- تا چه حد در برخورد با آدمهای جدید سعی می کنید « خودتون» باشید؟ ایا همش سعی در نقش بازی کردن و خوب جلوه دادن خودتون دارین یا نه همینی که هست؟ آیا سعی میکنید با اطلاعاتی که بیشتر از طرف مقابل دارین اونو جذب خودتون کنید یا با شوخ طبعی یا با عشوه یا با طرز آرایش یا لباس پوشیدن یا به رخ کشیدن مال و اموال و هنر و تحصیلات و خانواده و غیره؟ تا چه حد اهمیت داره براتون که طرف مقابل شما را به خاطر خودتون قبول داشته باشه؟
مخلص کلام: آیا « خودتون» هستید یا نه؟


یادداشتها (10)