دیگه تنها بودن سخت نیست.
نه سخته و نه تلخ، یه جور گفتگوی درونی با خودت را به وجود می آری و انگار دوست داری ساعتها بشینی کنار پنجره و به آسمون نگاه کنی. نه دیگه تنهایی سخت نیست، جزئی از زندگی تمام ما انسانهاست که یا قبولش می کنیم و باهاش کنار می اییم یا اینکه هی به تعویق می اندازیمش. خلاصه هر چه که هست مثل نفس و مرگ و آفتاب، تنهایی هم هست، با ما زاده می شه، به ما دل می بنده، باهامون قهر می کنه، ازش فرار می کنیم، بهش می خندیم، دست یه نفر دیگه را می گیریم و اذیتش می کنیم، اما هست، خیلی هم زیباست، وقتی که هست و تو بخواهی که ازش استفاده کنی، می بینی که چه خالصانه در کنارت هست و تمام وجودش را به تو می بخشه. رقیب نداری، اینش خوبه.
من تا حالا فکر می کردم، یه نفر باید برای آدم عزیز باشه که آدم بهش بگه « عزیزم» ولی تازگیها فهمیدم این لغت هم بر اثر استفاده مفرط ، شده یه لغت بی معنی که فقط سر زبونها هست، مثل نقل و نبات هم ازش استفاده می کنیم و مثل خیلی چیزهای دیگه ای که بیخودی ازش استفاده کردیم، زیبایی و تقدسش را از بین برده ایم. مثل عاشق بودن ، دوست داشتن، عزیز بودن، همه این چیزهایی که یه زمانی درگوشی و یواشکی و با حض به همدیگه می گفتیم، حالا برای جلو افتادن کار خودمون و سوء استفاده از طرف مقابل هی دری وری می گیم و قربون صدقه هم می ریم.
زیاد جالب نیست دیگه! هست؟

یادداشتها (3)