یه اتفاقی داره می افته، دقیقا نمی دونم چی. یه اتفاقی که داره در درونم بوجود میاد و رشد می کنه، یه جور تمایل به سکوت، سکوت و سکوت. اما هر چی هست، یه آرامش و یه خوشحالی بی سببی را بوجود می آره که تا به حال تجربه اش نکرده بودم نمیشه گفت نگران کننده است، فقط می شه گفت دارم اونطور که دلم می خواد زندگی می کنم با یک کمی فراز و نشیب، یه کمی چاشنی تجربه های تازه و کشف خیلی از چیزهایی که تا به حال نمی دونستم.اوایل که اومده بودم اینجا بیشتر دلم می خواست شبها برگردم پیش مامان و بابا، اما حالا برعکس شده، باورتون نمیشه که گاهی دلم برای اینجا تنگ هم میشه، خودم هم وقتی برای اولین بار این احساس را تجربه کردم کلی خنده ام گرفت، الحق که زندگی بازی جالبیه،خیلی از کارهایی که ما انجام می دیم و فکر می کنیم که نمی تونیم غیر از اون باشیم صرفا یه عادته که نه خیلی راحت اما بالاخره میشه عوضش کرد،
من نمی فهمم چرا خدا « سوسک» را آفرید تا اینطور مایه عذاب بشه، پریشب همین که اومدم توی اتاق مطالعه ام( این جا دوتا اتاق داره، من توی یکی از اونها میز کامپیوتر و میز تحریرم را گذاشتم، دوتا پوستر از فروغ و هدایت هم به دیوار زدم و منتظرم تا کتابخونه ام آماده بشه، این اتاق یه در داره که توی حیاط خلوت باز میشه، اسمش را گذاشتم اتاق مطالعه)تا خیر سرم یه کمی کار انجام بدم، یه سوسک خپل پیر از لای در اومد تو و چشمتون روز بد نبینه که باید قیافه من را می دید که چطور بایگون به دست دو زانو روی صندلی نشسته بودم و راه این موجود بدبخت را سد کرده بودم و بالاخره کشتمش؛ البته بدون دخالت دست. وباز هم چشمتون روز بد نبینه که فردای همون روز این اتاق مطالعه بیشتر به اتاق جراحی تبدیل شد چرا که از بالا تا پایینش را با ماده ضد عفونی کننده « افروز» شستم . حالا که در خونه را باز می کنی بیشتر بوی بیمارستان میاد تا هرچیز دیگه ای، چون باید همه چیز استریل باشه جانم... جدای از اینها نمی دونم چرا یه چند وقتیه که خیلی زود خسته می شم، از نظر جسمی البته، تا می خوام یه کاری را شروع کنم فقط ساعت اول هست که انرژی دارم بعدش یکهو تمام انرژیم تموم می شه، البته اگه این کار بیرون از خونه باشه بیشتر، فکر کنم مال هواست یا ترافیک بی از اندازه تهران. شاید هم کم خونم، نکنه همه این چیزهایی که دارم تعریف می کنم نشانه افسردگی باشه؟ فکرش را بکنید، آدم پیش خودش فکر کنه چقدر خوشحال و با آرامش داره زندگی می کنه و نگو افسرده است، خیلی دیگه خنده داره، بهرحال من که نیستم.
یه چند تایی کتاب خوب خوندم در این مدت که دوست دارم معرفیشون کنم اولیش یه کتاب راجع به زندگی حسن صباح است که واقعا جالبه، اگر از اوضاع و زمانه این روزگار دلتون گرفته لطفا این کتاب را بخونید، اونوقت می بینید که این تاریخ داره هی تکرار می شه هی تکرار میشه. کتاب بعدی یه مجموعه داستان هست از چخوف به اسم « اتاق شماره 6» واقعا این مرد در ادبیات جهان نمونه است. کتاب بعدی یه کتاب هست به اسم « افسانه های لری» که خیلی شیرین و جذاب و به زبان خیلی ساده راجع به داستانهایی است که سالیان سال درمیان لرهای بختیاری نقل می شده ، البته من چون به فرهنگ عامیانه بسیار اهمییت می دم( و خودم هم بختیاری هستم) این کتاب را دوست داشتم ولی بهرحال خوندش خالی از لطف نیست. « آزاد چون پرنده» گزیده اشعار جان لنون و پل مک کارتنی هست که اگه آدم موزیک را هم همراهش کنه که دیگه....
« چهار اثراز فلورانس اسکاول شین» را البته من سه چهار سالی هست که خریدم، ولی نخونده بودمش، من به این چیزهایی که در این کتاب گفته اعتقاد دارم، البته چیز عجیب غریبی هم نگفته ولی بدنیست آدم هر چند وقت یه بار از این کتابها بخونه تا بتونه ادامه بده ، وگرنه... این روز جمعه ای چقدر پر چونه شدم ننه! برم که یه چایی بزنم توی رگ و بشینم به زبان خوندن که فردا کلاس دارم( اوه روزه خواری در روز روشن) البته فکر نکنید که من روز جمعه را اینطور سپری می کنمها، از 4 به بعد فقط تفریح، جوون شما اصلا راه نداره جمعه بداز ظهر آدم بشینه و مثلا چخوف بخونه، یا اپرا گوش بده یا به مسائل ماورالطبیعه فکر کنه،لااقل من یکی که نمی تونم. به هر حال امیدوارم که خوش باشید و ایام به کامتون.


یادداشتها (7)