دارم دوستش می دارم کم کم. به صورتش که نگاه می کنم چشمهای قهوه ای دارد با موژه های بی حالت، موهای سیاه و پوست سبزه. اما من دارم کم کم دوستش می دارم. از این که می گویم کم کم نگران نشوید.اوضاع طوریست که نمیشود کسی را یکهو دوست داشت. باید کم کم باشد، ،شاید حتی حرکتش حلزونی تر از آنچیزی که فکر می کنید است، اما نقطه شروع دوست داشته شدنش در دلم از همین چند روز پیش شروع شد، میدانم دوستان قدیمی ام دارند باز سرشان را تکان می دهند و شاید دست ببرند به سمت تلفن یا نامه ای بنویسند به من که ای پونهههههههههههههه! اما می دانند که من یکروز هم نمی توانم بی آنکه کسی را دوست نداشته باشم بمانم و بنویسم وبخندم و ...اما کم کم،حالا اوضاع طوریست که باید حتی کم کم حرف بزنی با دقت نگاه کنی با شک قبول کنی و اصلا واصلا اطمینان نکنی و لی می دانید موضوع چیست؟ اینکه نباید اصل قضیه را فراموش کنید. و آن چیست؟ همان چیزی که گاهی فراموشش می کنیم. اگر نمیدانید پس بهتر است که ندانید. اما من کم کم دارم می فهمم. ودوستش می دارم ، وقتی نگاهش میکنم...

یادداشتها (9)