بیست و چهارساعتی بی وقفه بارون اومد،اینو برای عزیزاییی می نویسم که از اونور آب دارن وبلاگمو میخونن. بیست و چهارساعت بی وقفه، و سرما بالاخره از راه رسید.حالا دیگه مجبور شدم تمام شوفاژهای خونه را روشن کنم، شلوار بلند و بلوز گرم بپوشم و کم کم به فکر تعمیر گاز شومینه و روشن کردنش بیافتم. بعد از یه احساس یا یه هیجان خاص نمی دونم چرا دچار یک بی اعتنایی بد و ناراحت کننده می شم، الان هم از اون موقعهاست. بی اعتنایی بد تر از بی احساسیه، شاید هم از نظر من اینطوره، شاید هم من زیادی دارم به احساسات خودم توجه می کنم و این بیش از اندازه توجه داشتن ممکنه که دیوونه ام کنه، شاید هم نباید سخت بگیرم. شاید هم اصلا هیچی.ای بابا!امروز اینطور که به نظر میاد باز هم آسمون هوس باریدن داره. من هم بعد از اینکه نوشتم یه قهوه می زنم توی رگ و پیاده می رم سمت خونه مون( خانه پدری) چون امروز جمعه است و طبق معمول چلو کباب داریم وهمه خانواده دور هم جمع هستیم. جای عزیزانم خالی است خیلی.

یادداشتها (8)