ما می توانیم غرق در انواع اختراعات و اکتشافات و عجایب بشویم ، می توانیم معدنها را بشکافیم، از دل ذرات و اتمها و مولوکولها هزاران هزار تئوری و مسئله و راه حل پیدا کنیم. می توانیم از کوه ها بالا برویم ، به عمق دریاها راه پیدا کنیم، به فضاو کهکشان و ماه قدم بگذاریم و نام انسان را به عنوان اشرف مخلوقات بر سرلوحه تمام این کارها بزرگ بنویسیم. انسان توانسته است برای انواع بیماریها و بلایا و خطرات راه حل هایی ارائه دهد. برای راحت زندگی کردن مدرن ترین ساختمانها و وسائل رفاهی را بسازد و برای آینده اش اندوخته جمع کند. انسان اشرف مخلوقات است و به خود می بالد. اما من فکر می کنم انسانها همچنان موجوداتی ناتوانند.
آنها نتوانستند برای دلی که شکسته می شود، اشکی که فرو می ریزد، و دوستی که داغ دیده است هیچ معجونی بیابند تا بتوانند ثانیه ای از ناراحتیش را بکاهند.
کاش هیچ کدام از این اختراعات و اکتشافات و علوم نبودند اما می توانستم تنها لحظه ای ، ثانیه ای شاید، از غم عزیزترین دوستم بکاهم. کاش!