دیشب رفتم پیش مامان و بابا و البته چه کار خوبی کردم چون تماشای برف از پنجره بزرگ رو به خیابان آن خانه بسیار لذت بخش تر بود . دیشب برنامه گلدن گلب ازکانال ایتالیا به طور کامل و با زبان انگلیسی بخش شد، من واقعا از دیدن اونهمه آدم با کلاس و خوش قیافه و خوش پوش لذت بردم و با اینکه هنوز خیلی از فیلمها را ندیدم ولی می دونم که خیلی از جوایزی که داده شد به حق بود. جالب اینجاست که آدمهایی که می اومدند و جایزه هاشون را می گرفتند، بدون استثنا ، از مادرانشون تشکر می کردند، اونها از همسرانشون و بچه هاشون تشکر می کردند و اونهایی که مادرانشان را از دست داده بودند با حلقه ای از اشک در چشمانشون جایزه را بالا می گرفتند و می گفتند : مادر این متعلق به تو است. اینکه ما ایرانیها ، غربیها را به بی عاطفگی محکوم کنیم فکرمی کنم کار خیلی کوته بینانه ایست، چرا که اونها فقط نوع محبتهاشون با ما فرق داره و ما ها هر کسی را که مثل خودمون فکر نکنه و عمل نکنه را طرد می کنیم. سالها سعی شده که به ما تزریق کنند که غربیها بی عاطفه هستند، سالهاست به ما می گن که اونها خانواده دوست نیستند، اما من اینطور فکر نمی کنم. هم از اخباری که می شنوم راجع به کمکهایی که به بچه های فقیر و محتاج می کنن و هم از رابطه ای که یکی از اعضای اصلی خانواده با یه امریکایی داره و هم از روی فیلمهاشون که به هر حال قسمتی از واقعیت اجتماع شون را نشون می ده. اونها فقط با ما فرق دارن و درک این مسئله حداقل برای من خیلی طول کشید.
از این حرفها که بگذریم، دیشب برف قشنگی تهران را سفید پوش کرد، امروز با آریو رفتیم و یه آدم برفی ساختیم، البته باید بگم که من ساختم چون اریو تقریبا نمی تونه روی یه کار بیشتر از یک دقیقه متمرکز بشه و ترجیح می داد که همش خودش را روی برفها ولو کنه. ادم برفی من مو داشت، موهاشو از برگیها کاج درست کردم، موهاش سبز بود،چشمهاش مشکی، یه لب چوبی داشت پهن و خندون،. خلاصه بعد که برگشتم توی خونه ، دیدم مامان یه آشی بار گذاشته و خسته اتون نکنم خودتون می توانید حدس بزنید که چقدر چسبید. اینهم از دیشب و امروز من.