من هنوز وقتی به کوه های پوشیده از برف اطراف تهران نگاه می کنم، لبهام به لبخند باز می شه و یه گرمای خاص، درونم می پیچه! می فهمم که دارم زندگی می کنم، هنوز وقتی یه بچه کوچولو را توی کالسکه می بینم که هفت پادشاه راخواب می بینه، لبهام به خنده باز می شه و یه گرمای خاصی در درونم... می فهمم که دارم زندگی می کنم، هنوز ازدیدن بازی پدربزرگها با نوه هاشون لذت می برم، هنوز وقتی یه ماشین عروس را توی خیابان می بینم براشون از ته قلب آرزوی خوشبختی می کنم... لبهام به خنده باز می شه و یه گرمای خاص...می فهمم که...
تعجب می کنم گاهی وقتی با عشق به کوهها نگاه می کنم و با شوق می گم:« ببینید چه کوه هایی داریم!» بعضی ها یه جوری منو نگاه می کنن که انگار تا به حال به یه همچین موضوعی فکر هم نکردن، یه جور با تمسخر بهم می خندن، من دارم با دیدن کوه ها زندگی می کنم و اونها زندگی کردن منو به تمسخر می گیرن.
زندگی کردن توی این احوال برای همه امون مشکل شده، گرفتار روزمره گی ها شدیم و زیر این همه دیدن و دم نزدن ها داریم خرد می شیم، ولی اگه همین دلخوشی های کوچک نبود می تونستیم نفس بکشیم؟
دلخوشی ها کم نیست، باید اونها را بیشتر به خاطر بسپاریم چون خوشی ها زود کمرنگ می شه و این غمها است که سمج می چسبه به ذهنمون.
من با بوییدن گلهای نرگس انگار عطر خدا را می بویم، گاهی می رم توی گل فروشی تا فقط نرگسها را بو کنم.
من با دیدن دونه های ریز ریز برف هنوز به وجد می آم، لبخند می زنم، پشت پنجره بالا و پایین می پرم و خدا را شکر می کنم.
من هنوز به وجد می آم، خوشحال می شم، می خندم، هیچ ابایی هم ندارم ، چرا داشته باشم؟ چرا بعضی ها اینهمه چیزهای کوچک زندگی را نمی بینند؟ چرا همش غر می زنن؟ چرا اصرار دارن که خودشون را ناراحت و معذب و عصبی جلوه بدن، باور کنید، دلخوشیها کم نیست...