.: لینک دوستان :.

فکر نکنید من آدم تنبلی شدم ها! نه به خدا، این وبسایت لعنتی هر روز یه ساز می زنه و من بیچاره یکهفته ای بود که نمی تونستم صفحه پست را باز کنم، دیگه کم کم داشت یوزر و پسووردم را فراموش می کردم، حالا که دارم می نویسم می بینم که تایپ را هم داشتم فراموش می کردم چون هر جمله را باید چند دفعه تایپ کرد.می دونید من جدیدا به ذهن خودم شک کردم برای اینکه خیلی زود همه چیز را فراموش می کنم یا اصلا چیزی توی خاطرم نمی مونه، نمی دونم چرا؟ ننه جان علائم پیری زود رس هست دیگه! حالا هم که از فرط خوشحالی نمی دونم چی چی دارم می نویسم، فقط دلم می خواد بنویسم همین. این چند روز هم که جشن فرخنده انفجار نور و از این حرفهاست دیگه کسی وقت نداره بیاد وبسایت بخونه از بس که داره می ره پارتی و مهمونی و جشن. متاسفم که در وبسایت نویسی هم مثل داستان نویسی مجبور به خود سانسوری شدیم. تا می خواهیم یه حرفی بزنیم باید هزار دور حرف را بپیچونیم تا شاید یک نفر از میان حرفهای درهم و برهممون، اصل حرف ما را بفهمه! البته این خود سانسوری هم چیز جدیدی نیست و مثل یه ویروس به همه سرایت کرده و ما نه تنها در نوشتن بلکه در روابط اجتماعی و شاید خصوصی امان هم به اون دچاریم و این واقعا یک بحرانه!

وقتی از دریچه کوچک پنجره به کوچه نگاه می کنم
همه چیز رنگ سفید دارد
زیر بارش برف
رد پای کوچک یک زاغ
یا شاید قدمهای تند یک کودک
از میان اینهمه سفیدی پیداست
وقتی از دریچه پنجره
به بارش سفید و ساکت برف نگاه می کنم
جهانم همه یک بوم می شود
سفید
در انتظار دستان یک نقاش
فرشته ای
لبخندی
گلدانی پر از گلهای رنگارنگ
وقتی رقص آرام برف را بر تن خشک درختان می بینم
جهانم همه ملودی می شود
در انتظار اجرای یک سمفونی
به آسمان نگاه می کنم
و جهانم
صفحه کاغذ سفیدی می شود
در انتظار قلم یک شاعر
تا نقش ببندد این روزگار سرد
بر دل گرم یک دوست
در انتظار کلام من.

 

http://www.nevisande.net/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/201