می بینید! وبلاگ نویسی هم عین زندگی گاهی نیش است و گاهی نوش،گاهی عشق و گاهی تنفر، گاهی شادی و گاهی غم.
و هرچه به بهار نزدیکتر می شویم، نوش است و عشق است و شادی. اگر دلهایمان را صاف کنیم. بخواهیم تا به ما داده شود. شادی و عشق هم مثل بدست آوردن هر چیز دیگری سختیهایی دارد، پشتکار می خواهد و توکل می طلبد، نه می شود آنرا از کسی انتظار داشت و نه مثل یک معجزه بر سر راه ما قرار می گیرد. هدیه ای است ، باید که بجوییمش تا بیابیمش.
گاهی دلم برای ماه « اسفند» می سوزد، چقدر سریع می گذرد و چقدر همه در انتظار بهار، فراموشش می کنند، چقدر هوا خوب است در این ماه، چقدر مهیای بهار است این ماه و چقدر سرشار از زندگی است، به راستی که بهاراولاد زمستان است.
من آخرین سال تحویلی ی که همه خانواده دور هم جمع بودیم را به یاد ندارم ! یعنی آنقدر کوچک بودم؟ اما مطمئنم که لحظه تحویل سال 1384 را هیچگاه فراموش نخواهم کرد، باز قرار است خانواده پنج نفره ما( که حالا عضوهای جدیدی هم دارد) دور هم سر یک سفره به دعای مادر گوش بدهد، دستهای پدر را ببوسد و از خوشحالی اشک شوق بریزد.
شام شب عید و چهارشنبه سوری وحرف و حرف و حرف بعد از سالها دوری!
بی تابی عجیبی است، تنها 12 روز دیگر مانده تا برادرم را در آغوش بکشم و پسر کوچکش را که تا به حال ندیدمش ببینم.
ولی این تنها دلیل شادی من نیست، دوستان دیگری هم در راهند تا من دلتنگیهایم را در آغوششان رها کنم . بی صبرانه منتظر نگاه کردن به چشمهایشان هستم تا برای سالها عشق و انرژی را از وجودشان برای زندگیم ذخیره کنم.
بهار در راه است،فرشهای شسته شده بر بام خانه ها، برق تمیزی شیشه ها، آسمان آبی تهران، میدان تجریش در همهمه مردم و عید، بوی سمنو، سبزه ، ماهی قرمز ... بهار در راه است، آهنگ مرد سبزه فروش، اشتیاق کودکانه بزرگسالان برای عید، لباسهای نو، مادر بزرگهای شاد.
اگر چیزی در ما هنوز زنده است به عنوان فرهنگ ایرانی، مدیون برپاشدن « نوروز» است، اگر نشانه ای داریم از ایرانی بودنمان، نوروز را هرچه بهتر و باشکوه تر برگزار می کنیم، جزء این چه چیز دیگری باقی مانده؟


یادداشتها (7)