هر وقت کسی ازمن می پرسید همسایه هات چطور آدمهایی هستند؟ با خنده می گفتم یه پیرزن تنها، واحد روبه رو هست که تازه گوشهاش هم خیلی سنگینه، همه میخندیدن و می گفتن دو تا زن تنها توی یک طبقه، چه سوژه جالبی برای داستان میشه.
این پیرزن تنها را قبل از اینکه زمین گیر بشه گهگداری توی رفت و آمدها دیده بودم ، اما می دونستم چند وقتی هست که زمین گیر شده و یه پرستار جوان هم هر روز صبح تا عصر می آمد و ازش مراقبت می کرد، موقعهایی که صدای جیغ جیغ پرستار را می شنیدم که داره باهاش دعوا میکنه، اونقدر عصبانی می شدم که دلم می خواست می تونستم برم و یکی محکم بزنم توی دهن پرستاره، گاهی اوقات هم فکر می کردم پرستاره حق داره شاید پیرزنه یه کاری کرده. بعضی شبها هم پیرزن همسایه ، جلوی تلوزیون خوابش می برد و صدای تلوزیون تا صبح نمی گذاشت من خوابم ببره، اما دلم نمی اومد چیزی بهش بگم یا شکایتی بکنم، دیگه احتیاجی نبود موزیک گوش بدم و تلوزیون ببینم، چون صدا اونقدر بلند بود که همه اینها را جبران می کرد.
می دونستم دو تا دختر داره که شاید هر ده روز یه بار بهش سر می زدن، اما از وقتی که این رفت و آمدها زیاد شد، شستم خبردار شد که پیرزن همسایه حال و روز مساعدی نداره، هر روز دخترها می امدن و می رفتن، آدمهای دیگه ای هم می آمدند که من حدث می زدم شاید دکتر باشن.
چند روز پیش تعداد آدمهایی که به خونه اومدن از حد تصور گذشت و من وقتی داشتم پرده توری پنجره ام را آویزون می کردم دیدم یه آمبولانس دم در نگه داشت و پیرزن همسایه را با خودش برد.
من این پیرزن را اصلا نمی شناختم، شاید هم یک یا دوبار باهاش سلام و علیک داشتم، اما اونروز وقتی دیدم که پیرزن را روی تخت خواباندن و بردن دلم اونقدر گرفت که نگو!
براش دعا می کنم که زودتر خوب بشه یا بیشتر از این سختی نکشه. هرچند که هیچ ارتباطی بین ما نبود اما خالی بودن واحد بغلی بد جور داره منو اذیت می کنه.


یادداشتها (5)