« ... احساس خوبی ندارم؛ یک جور کهنگی؛ یک جور سبعیت پنهان که به جبران تحقیری تاریخی عرضه اندام می کند؛ یک جنون جمعی! از خشونت می ترسم و نمی خواهم از کسانی که به من آزار رسانده اند، انتقام بگیرم. این را چطور می شود به دیگران حالی کرد؟... من از آینده می ترسم! این ملت حرکت دسته جمعی بلد نیست، متعادل نیست و از حفظ توازن عاجز است؛ ظرافت در رفتار را نمی شناسد و اینها همه بخاطر این است که هیچوقت امکان رقصیدن نداشته است؛ فقط یک مشت رقص روستایی که مربوط به عهد شکار و دوران شبانی ست و معلوم نیست بتوان نام آن را رقص گذاشت. رقص دانش حرکت در عین توازن است!...( سپیده دم ایرانی – امیر حسن چهل تن – نشر نگاه).»

«... در ورزش، ما از راه اعمال کردن نهیها یا قواعدی که می بایست دست کم در بخش بزرگی از زمان بازی رعایت شوند تا بتوان آن بازی را انجام داد، برهه تکوین جامعه بشری را تکرار می کنیم. در میان تمام ورزشهایی که قوانین شان در اواخر قرن 19 تدوین گردید و در سطح وسیعی مقبول واقع شد، فوتبال جایگاه ممتازی یافت و بازی محبوب مردم نام گرفت، زیرا این ورزش مبتنی بر سف و سخت ترین نهیها بود، نهی ای که نه فقط از طریق منع تعرض مستقیم بلکه همچنین از طریق حذف دست انسان در بازی بیشترین میزان محدودیت را اعمال کرد...
ورزش اضطرابهای روان رنجورانه را به اضطرابهای واقعی تبدیل می کند و بدین ترتیب امکان مهار آنها را فراهم می آورد. اضطراب اصلی شخص در آن موضعی جای می گیرد که او باید بر آن تسلط یابد و سپس آن اضطراب بنا بر اصول می تواند مهار شود. حتی زمانی که شخص در مسابقه می بازد، از طریق هم هویتی با برنده و کلا بازی اطمینان می یابد که می تواند بر اضطرابهایش غلبه کند...
شکوه فوتبال ناشی از توانایی خاص این ورزش در القاء ابهت تمدن در ما است. فوتبال نیروهای شهوانی وتعرض جویانه را در برابر ما به کار می گیرد، اما به شکلی مهار شده. این بازی هم چنین نیروهای انتزاعی را وارد کارزار می کند که نیروهای شهوانی و تعرض جویانه هم باید در مقابلشان تسلیم شوند و هم اینکه در چارچوب آنها تجلی یابند... فوتبال همچنین واجد واژگانی غنی درباره شهوانیت عضلانی است- واژگانی برای توصیف تغییر جهت ناگهانی، خیز برداشتن و سایر حرکات ورزشی – و نیز گفتمانی درباره مهارت که بسیار به گفتمان رقص شباهت دارد: چرخیدن، دویدن و بالا و پایین پریدن یا چپ و راست رفتن، و از این قبیل. بسیار از عکسهای فوتبالیستها آنها را در حین اجرای حرکتهایی نشان می دهد که فوق العاده به حرکات بازگیران باله شباهت دارد..فوتبال نمونه ایست از اینکه گریز ناپذیر ترین رفتارها و ساخته های فرهنگی ما، آنهایی هستند که به نحوی از انحاء ممانعتهای اجتماعی را با تمایلات بدوی بدنی در هم می آمیزند: نظم و ترتیب را با شهوت، همکاری را با ستیزه جویی.
فوتبال حکم راه فرار یا خلاصی از واقعیت را ندارد، بلکه امکان ورود به عالمی دیگر را فراهم می کند که به اندازه دنیای کار یا روابط شخصی، ماهیتی جدی و گوناگون و توهم زا دارد. به همین سبب،مردم هنگام فوتبال بازی کردن یا هنگام تماشای آن همان قدر وحشت زده و نا امید هستند که در سایر وضعیتها...
به اعتقاد استوکس، دربازی امکان تجربه کردن ضایعه و ناکامی را به شیوه ای برای خویش فراهم می آوریم که سنگینی کامل این لطمه های روحی بر ما وارد نشود...( روانکاوی فرهنگ عامه – بری ریچاردز- حسین پاینده).»

« به نظر من فوتبال عین زندگی است، به خطرهایش نگاه کنید، به سگ دو زدنهایش، به خوشحالیها و ناکامیهایش، هدفدار بودنش، تلاشش، به همدلی و نیازش. به نهی هایش و به جرمهایش. همه اینها دقیقا نماد همان چیزهایی است که ما در زندگی به آن دل بسته ایم و گاهی دل کنده ایم.