سرماخوردی، گلو درد داری، یه لیوان آب که می خواهی بخوری هزار دور از درد به خودت می پیچی، اما بی خیال میشی چون خوشحالی، فکر می کنی که تیم ملی کشورت میره جام جهانی و خوشحالی، فکر می کنی هنرپیشه محبوبت به طور غیره منتظره ای در کشورت هست و خوشحالی ، هی توی دلت خدا خدا می کنی که کاش می تونستی ببینیش یا اینکه حداقل کاش یارو یه تصور خوبی از ایران توی ذهنش بمونه، همه اینها باعث می شه که گلو درد و غیره را فراموش کنی، کارهات داره خوب پیش می ره، طرح هایت، داستانهایت و....
اخبار انتخابات و فیلمهای تبلیغاتی را با تحمل عجیب غریبی تماشا می کنی، اما فکرت آزاده ، نشستی توی آرایشگاه و داری یه مجله مد ورق می زنی که خانم آرایشگر بعد از اینکه موبایلشو خاموش می کنه بلند می گه: توی اهواز بمب منفجر شده.
اولش جدی نمی گیری، سر صبر موهاتو کوتاه می کنی و میای خونه، رادیو فردا، اخبار اروپا، سی ان ان ، همه دارن تصاویری از اهواز را نشون می دن. یه عده کشته شدن، یه عده زخمی شدن، تصاویر ازجلوی چشمت می گذره، تنت مورمور می شه، انگار یه جونوری زیر پوستت داره راه می ره، یه کرخی خاصی زیر لایه ی از مغز سرت احساس می کنی، بهت زده نشسته ای پای تلوزیون، بمبی درتهران منفجر شده، نه یکی نه دوتا، بمبی در قم خنثی شده، بمب ب م ب ب م ب....
سرماخوردی، گلودرد داری، یه لیوان آب که می خواهی بخوری هزار دور از درد به خودت می پیچی، اما بی خیال می شی، چون ناراحتی، قطره های اشکت هست که روی گونه می لغزه، می ره زیرچونه ات و پنهان می شه، فیلم تبلیغاتی نگاه می کنی، اما نمی بینی، می دونی فرق نگاه کردن با دیدن چیه؟
می خواهی بری سر کار، با عجله از میدان هفت تیر رد می شی، انگار کسی دنبالت کرده، آخه بمب ها را جاهای شلوغ می زارن، هفت تیر هم شلوغه ، تمام تنت می لرزه، انگار کسی دنبالت کرده، شاید لحظه ای دیگه از تو فقط یه جفت کفش باقی بمونه و یه تیکه از انگشتت غرق در خون که همه دارن روش سکه می اندازن.
چقدر همه خونسرد از این موضوع حرف می زنن، چند نفر مردن، چند نفر زخمی هستن، چند نفر می ترسن، چند نفر می دوند، کسی دنبالشان کرده، می دوند. چرا اینقدر خونسردی؟ چرا اینقدر خونسردی؟
می دانم در دلت چه فکر می کنی، می دانم.