جزئی از من است. از وجود تحمل ناپذیرم. همانقدر که پس می رانمش، می خواهمش. یک تناقض آشکار. وقتی نیست زیباست، عشق تنها موقعی که دست نیافتنی می شود زیباست ، همین است که جاودانه اش می کند، رسیدن و دیدن و حس کردنش تمامی آن اوج و خواستن را از بین می برد.
به داستانهای جاودانه عشاق بنگرید، هیچ وصلی نیست، اگر وصل باشد دیگر اوجی در کار نخواهد بود، بعد از وصل ، تکرار می آید و تکرار یعنی عادت و عادت یعنی بی هیچ احساسی زیستن. باید عشق را در همان راز و نیازش حفظ کرد، دردناک اما زیباست.
اما هرکسی گنجایش این تحمل و این تجربه را ندارد، خیلی زود در دام تکرار و عادت می افتد و بعد عشق را به سخره می گیرد، بدنبالش می گردد و آخر بدون آن می میرد.
هرکسی شانس بدست آوردنش را هم ندارد، هیچ کس طالب انتظار ودرد و نیاز نیست، همه در پی وصل و دیدن و رفتن هستند، اما عشق...