عجیب است، من صدای تو را می شنوم، صدایت هرچقدر دور دور دور که باشد، هرچقدر آرام آرام آرام که باشد، می شنوم. به گوش دل می شنوم و تنم دوباره از یادت به لرزه می افتد، صدایت را می شنوم، صدای آرام گریستنهایت را ، در خود فرورفتنهایت را، نیایشهایت را.
دل به لرزه افتاده بود از نیازت
دستهایم چه بی تاب بود در تسلایت
چشمهایم،آه چشمهایم، باز دریاچه اشک بود، از خواستنت، دوباره خواستنت.
چند روزی است اما دیگر صدایم نمی زنی، انعکاس صدایت در دلم می پیچد، اما، تو نیستی. این خیال باطل من است، برای دوباره شنیدنت...و شاید خاصیت عشق همین باشد.