همیشه دونستن حقیقت جالب نیست، بعضی آدمها ظرفیتش را ندارن، گاهی بهتره در همون رویاهای خودشون سالها بمونن، ایرادی هم نداره. اما اگه بخواهی و بدونی، بدون در نظر گرفتن ظرفیتت، اونوقته که کنار اومدن باهاش مشکل می شه، کار قهرمان داستان منهم به یه همچین جاهایی رسیده و اگه فکر کنیم همش مثل یه قصه ای بود که اتفاق افتاد حالا موقعی است که باید قسمتهای قشنگ ماجرا شروع بشه، یک اتفاق نادر، یک ملاقات غیر منتظره، یک پیشامد خوب، شاید قهرمانی که فکر می کرده قهرمانه بتونه دلش را به این چیزها خوش کنه و دوباره رویا بافی هایش را شروع کنه، چه می شه کرد، داستان را نویسنده نوشته و هرچه از ذهن اون تراوش کنه اتفاق می افته، نویسنده ای که تازه اول کاره و امروز فکر کرد جلوی ضرر را از هرکجا بگیره منفعته.
بهتون بگم قبل از اینکه از خدای خودتون درخواستی بکنید که از ته دلتون هست راجع بهش حسابی فکر کنید ببینید تحمل دیدنش را دارید چون همیشه خوب نیست، درد داره، گاهی مثل یک حفره سیاه عمیق جلوی رویتون باز می شه و باز شما برای اینکه نبینیدش مجبورید چشمهاتون را ببندید. سعی نکنید خودتون را ملامت کنید یا سرزنش، این اتفاقها باید بیافته تا یه جایی که موهای سرتون مثل دندونهاتون سفید بشه.