نه دیگر تقصیر خطاهای من نیست،
من بی صورت شده ام.
مانند یک ماهی کور شاید!
یا یک شاهزاده ی طلسم شده!
من بی صورت شده ام،
نه دیگر ،
خبری از واژه های تک تک نیست.
دیگر سر ریز نمی کند .
هیچ! ***1
حال من خوب است.
درست مثل هوای سرد پاییز.
یک روز ابری است و یک روز غبار،
غبارش محلی است وبا یک باد زود درو می شود. ***2
دلش برف می خواهد.
دلش می خواهد برف ببارد و اینجا نباشد،
دلش خیلی چیزهای دیگرمی خواهد،
اما حالش خوب است.
دیگر خطایی نیست تا سرزنشش کنی، اگر اینهم خطا نباشد!
حالش خوبتر هم می شود. ***3
اگر هیچ شوی،
حالت از این هم بهتر خواهد شد.
با زهم بهتر،
معنای تک تک واژه ها چه اهمیت دارد؟
دلم می خواهد بدانی،
معنای واژه ها اهمیت ندارد. ***4
با خنده پرسید:خب شما چه کار می کنید؟
با خنده دردلم گفتم: خوش گذرانی. شما چطور؟
با لبخند بلند گفتم: داستان می نویسم.
با تعجب پرسید: برای بچه ها؟
با تواضع گفتم : نه بزرگها.
گفت: پس معلومات خوبی دارید.
باز هم همان ژست فروتنانه ام را گرفتم و گفتم: نه اینطورها هم نیست.
گفت: اسم کتابتان؟
گفتم:... هنوز هیچ.
و در دلم دوباره شکستم، کاش..!
یکنفرشان که رژ لب قرمز خوش رنگی زده بود و از همان اول من را سخت تحت تاثیر خودش قرار داده بود گفت: کتاب رازداوینچی را خوانده اید؟
گفت : بله
گفت : کتاب ... را خوانده اید؟
گفتم : نه هنوز( و البته قصد خواندش را هم نداشتم)
فکر می کنید یک گفتگوی ساده سر میز شام چه چیزی می توانست غیر از این باشد؟
به فکر رفتم، طرح اولیه داستان جدید همان روز صبح در ذهنم کلید خورده بود، با خوشحالی به صحبتهایشان گوش دادم، چیزی دستگیرم نشد، فکر کردم شام خوشمزه ای است و به رویا پردازیهای خودم ادامه دادم.