می چرخید، می چرخید، اتاق با لوستر شکسته بسته اش دور سرم می چرخید، لبهایم می سوخت، انگار فلفل رویش پاشیده باشند، اتاق می چرخید، من می چرخیدم. کوچک شده بودم، کودک شده بودم، کناره های دامن چین دارم را گرفته بودم و می چرخیدم، می چرخیدم.
چشمهایم، می بستمشان، ادمها می امدند و می رفتند، از خانه توی کوچه از کوچه توی مسجد، از روی چادر نماز گل گلی مادربزرگ رد می شدند، مادر بزرگ دعا می خواند و به من فوت می کرد. دعای خیر.
ادمها دسته دسته از توی پستوها و کمدها و اتاقها از همه جا در می امدند، بیرون می امدند و می گذشتند. در هزارتوهای فلزی یک پازل انگار، همه اشان، بدنبال هم، می نشستند، می خندیدند، من رد می شدم، می چرخیدم، دنیا می چرخید، لبهایم می سوخت، چشمهایم.
گیلاسهای مشروب پی در پی خالی وپر می شد، کسی کمرم را گرفته بود و من را می چرخاند، توی یک استخر بزرگ، موهایم را به دست اب سپرده بودم، می چرخیدم، چشمهایم را که باز کردم، تمام تنم خیس بود، خیس بودم، خیس بودم، تنم می سوخت، تنم می سوخت و از درون می لرزید.
ادمها روی قبرها راه می رفتند، داد زدم روی قبرها راه نروید، ادمها راه می رفتند، قطعه ی بیست و یک، قطعه ی چند؟ بیست و یک سالگی، انرژِی مثبت خنده داری داشتم انگار، بیست و دو بیست و سه بیست و چهار..چهل درجه است..
می لرزیدم، می لرزیدم، اشک با درد از گوشه ی چشمهایم پایین می امد، چشمهایم می سوخت، می سوختند، همه چیز می سوخت. می سوخت . ..