امروز رفتم پیش دکتر جمشیدی. این ششمین دکتری است که در این شش ماه برای معالجه درد کمرم می روم. ( حیف که نوشته های نه ماه گذشته پرید وگرنه همه اتان می دانستید از چه مراحلی گذشتم) وقتی داخل شدم و سابقه بیماری را گفتم و عکسها را دستش دادم با تعجب نگاهم کرد. درمانهای دکترهای دیگر را برایش شرح دادم، سرش را تکان داد. فکر کنم نمی خواست کار دیگرهمکارانش را ضایع کند، به نظر پیرمرد مهربانی می رسید. چشمهای سبزی داشت و لبخند کمرنگی که کمتردکتری الان دارد. خوب گوش می داد و جوابهایش قانع کننده بود، تا حدی.
باز استراحت و باز فیزیوتراپی و قرص و اینباردو عدد آمپول اینقدری...
از دکتر سوال کردم فشار عصبی تا چه حد روی این دردها تاثیر دارد؟ گفت : بدون تاثیر نیست، چون ماهیچه های بدن هنگام فشار عصبی دچار انقباضات شدید می شود بنابراین روی بافتهای تحریک پذیر و آسیب دیده ی بدن و یا بافتهای ضعیف اثرات تخریبی دارد. آنها را مورد حمله قرار می دهد و خلاصه یک همچین چیزهایی( آقای دکتر (همکلاسی عزیز) اگر اشتباه گفتم تصحیح کنید).
بعد از ظهر که روی تخت دراز کشیده بودم و از ریلکس بودن ماهیچه ها احساس سبکی می کردم این اس ام اس به دستم رسید:
« شکسپیر: همیشه عمیقترین و رنج آور ترین لحظات زندگی آدم توسط همان کسانی ساخته می شود که شیرین ترین و به یاد ماندنی ترین لحظات را برای آدم ساخته اند.»
کم مانده بود بزنم زیر گریه. خلاصه بدجور دلم می خواهد گریه کنم و همه اش را بیاندازم گردن این کمردرد که معلوم نیست کی می خواهد دست از سر من بردارد.
اما بقول همه ی دوستانی که می خواهند من به چیزی غیر از ستون فقراتم فکر کنم : درست می شودجانم. درست می شود...


یادداشتها (7)