چند تا سوال از دوستانم داشتم:
1- چهارشنبه سوری امسال چه تاریخی است؟
2- آیا کسی هست که مثل من قبلا عمل جراحی دیسک کمر( مهره های L4,L5) را انجام داده باشد و دوباره دچار مشکل شده باشد؟
3- آیا کسی از درمانهای جدید ستون فقرات در دنیا باخبر است؟ اگر بله کجا و ادرس سایت و اطلاعات را به من بدهد لطفا. *** روی تخت دراز کشیده ام. توی این چند ماهی که روی تخت تقریبا روزی بیش از هفت هشت ساعت ( بغیر از ساعات خواب) دراز می کشم، خیلی چیزها برایم تغییر کرده. سرسختی می کنم با خودم و با این درد. سرسختی می کنم با تمام انرژی ام که گاهی به حدی تحلیل می رود که توان شنیدن صدای پرنده ها را هم ندارد. نمی توانم هر روز از جایم بلند بشوم و بگویم وای چه روز خوبی وای چقدر امروز قشنگ است . خیلی از روزها هستند که قشنگ نیستند. چرا خودم را گول بزنم؟ نیستند و من قبول می کنم که آن روز با تمام انرژِی ام به کاری بپردازم که دوست دارم.
می نویسم و می نویسم و می نویسم. این تنها کاری است که خیلی دوست دارم و خدا را شکر که اگر مجبور باشی تمام روز را روی تخت دراز بکشی می توانی باز بنویسی و بنویسی و بنویسی.
کم حوصله شده ام. بیشتر از 10 دقیقه نمی توانم بایستم و راه بروم. کلاسهایم را به زور مسکن ها قوی می روم. کلاسهایم این هفته تمام می شوند و این بیشتر کم حوصله ام می کند. سرو کله زدن با استاد و بچه های کلاس سرحالم می آورد. گوش دادن به داستانهایشان برایم لذت بخش است. نقد کردنشان، به قول معروف پنه هاشان را زدن. خنده هاشان. حرفهاشان. همه اشان این هفته تمام می شود و من می مانم با تمام ذوقم برای عید که نزدیک است و من نمی توانم مثل هرسال بروم خرید، اتاق تکانی داشته باشم. حوصله ندارم ایده ی جدیدی برای سفره ی هفت سین بدهم. حوصله دارم اما کم . خیلی کم.
لنگ لنگان رفته ام شهر کتاب و یک سری کارت برای دوستان آنور آبها گرفته ام. حالا گذاشته ام جلوی رویم و نمی دانم آدرسهایشان را کجا یادداشت کرده ام. (خدا خیرتان بدهد اگر این متن را می خوانید برایم آدرسهایتان را ای میل کنید) البته تا یادم نرفته بگویم، این لنگیدن هم خوب باعث جلب توجه می شود.من نمی دانستم. اینهم از آن تجربه هاست .
رفته ام لغت نامه ی دهخدا را گرفته ام. امروز خریدم. گذاشتمش توی کتاب خانه و هی نگاهش می کنم. رویشان دست می کشم. عجب ذهنی داشته این مرد، عجب کار سترگی کرده . توی دلم بهش حسرت می خورم .بعد فکر می کنم شاید اگر هی نگاهش کنم و هی روی تخت دراز بکشم دهخدا بشوم یکهویی...
کتاب خریدم، تا دلتان بخواهد:« تنهایی پرهیاهو»،« عقاید یک دلقک»،« مترجم دردها» ،« با گارد باز»، « کلاغ آخر از همه می رسد».
الان تنهایی پرهیاهو و عقاید یک دلقک را هم زمان می خوانم.جفتش عالی است.
حسابی دارم خودم را برای عید مجهز می کنم، این عید اگر اشتباه نکنم بعد از هفت سال ما تهران می مانیم. برای همین خودم را تجهیز کردم به کتابها، یک میز چوبی دادم ساخته اند برای مواقعی که نمی توانم بنشینم و مجبورم دراز بکشم روی تخت. میزی که بتوانم رویش لب تابم را بگذارم وکارهایم را انجام بدهم و داستانهایم را تایپ کنم، یک چهارپایه چوبی که صفحه ی روییش شیب داراست.
خلاصه، نمی شود گذاشت کم حوصلگی و درد تمام روزت را دست بگیرند و بتازند. ولی ناامیدی گاهی در این جور مواقع اجتناب ناپذیر می شود. اگر کسی را در اطرافتان دارید که می دانید بخاطر درد طولانی مدت بی حوصله و نق نقو شده( می گویم صرفا بخاطر مریضی اش چون بعضی ها ذاتا نق نقو هستن) چند روزی بهشان امیدواری ندهید لطفا. مطمئن باشید آنها خودشان به موقع سرحال می آیند.
باور کنید در این جور مواقع حرف زدن راجع به اینکه فلانی از تو هم بدتر بود و اینجور شد واونجور شد کار را بدتر می کند، لطفا سکوت کنید. چون در این حالت اگر مخاطبتان آدمی شبیه من باشد مطمئن باشید که به حرفهایتان گوش نمی دهد و درذهنش آهنگ مثلا «خوشگلا باید برقصن» را می خواند.

یادداشتها (6)